မ်က္စိကို အသာေလးမွိတ္ထားပါ။ ေခါင္းကိုမတ္မတ္ထား ခါးကုိမတ္မတ္ထား။တကိုယ္လံုးမွာ ႐ွိတဲ ့ အေၾကာေတြကို ေလွ်ာ့ထားပါ။ အံမႀကိတ္နဲ ့။မာန္မတင္းနဲ ့။ မ်က္ေမွာင္မကုတ္နဲ ့။ မ်က္ေတာင္မခပ္နဲ ့။ တရားက စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲတာပါ။ သိပၸံပညာ႐ွင္ေတြက ႐ုပ္ကို ဓါတ္ခြဲ ၿပီးေတာ့မွ အဏုျမဴဗံုးတို ့ ၿႏဴးးကလီးယားဗံုးတုိ ့ ထုတ္လုပ္သလို တရားအလုပ္က စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲၿပီးေတာ့မွ စိတ္ဗံုးထုတ္တာပါဘဲ။ စိတ္ဗံုးက ဘယ္ေလာက ္ျပင္းသလဲ ဆိုရင္ စႀကၤာ၀ဠာ အနႏၱလံုးကို သတၱ၀ါ အနႏၱလံုးကို ဆိပ္သုန္းသြားေစႏုိင္တဲ့ အစမ႐ွိ အဆံုးမ႐ွိတဲ့ သံသရာႀကီး တခုလံုးကို ဖ်က္စီးျပစ္ႏုိင္တဲ့ စြမ္းရည္သတၱိ ႐ွိပါတယ္။ စိတ္က ဖန္ဆင္းထားတဲ ့၃၁ဘံုကို စိတ္ကေန ထုတ္လုပ္တဲ ့ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ ဆိုတဲ ့စိတ္ကို ျဖိဳခြင္းတဲ ့ဗံုးျဖစ္တဲ ့အသိဥာဏ္ေတြက ျဖိဳခြဲပစ္ႏိုင္တဲ ့ စြမ္းအင္သတၱိ႐ွိပါတယ္။ ဒါအနတၱဗံုးပါဘဲ ။ အင္မတန္အစြမ္းထက္တဲ့ အံ့ၾသစ၇ာေကာင္းတဲ ့ စိတ္ကို သတ္တဲ ့ စိတ္ပါဘဲ။ ၃၁ဘံုကို ဖန္ဆင္းတာ စိတ္ပါဘဲ။စိတ္နဲ့ ဖန္တီးထားတာကို စိတ္နဲ ့ဘဲ ျဖိဳခြင္း ရပါတယ္။ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတာလဲ စင္ၾကယ္တဲ ့စိတ္ေတြပါဘဲ။ ႐ုပ္ကို ဓါတ္ခြဲ သလို စိတ္ကို အေလာဘအေဒါသအေမာဟစိတ္ ေစတသိတ္ေတြရ ဲ ့အကူအညီေတြနဲ ဓါတ္ခြဲျခင္းပါ။ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ ႐ွိတာပါ။ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြဆိုတာ ထာ၀ရဘုရားဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ႐ွိတာပါ။ ဘိုးေတာ္ေတြ ထြက္ရပ္ေပါက္ေတြဆိုတာကလဲ စိတ္ထဲမွာ႐ွိတာပါ။ အနတၱဗံုးဆိုတာက ဒီစိတ္ကို ျဖိဳခြဲလိုက္တာပါ။ အဲ့ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ႐ွိတဲ့ ၃၁ဘံုေတြပါ ျပိဳကြဲသြားပါတယ္။ ဘာမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ဘုရားေဟာတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ သုညတ အမွန္တရားကို နားလည္ႏုိင္တဲ ့အသိဥာဏ္ပါ။ အရာရာစိတ္ထဲမွာဘဲ ႐ွိတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ကို ျဖိဳခြဲႏုိင္ရင္ စိတ္ထဲမွာ ႐ွိတာေတြ အကုန္ပါသြားပါတယ္။ အဲ့က်ေတာ့ စိတ္သက္သက္ကေလးဘဲ။ သဘာ၀စိတ္ပဲ။ ေအးခ်မ္းတဲ ့စိတ္ကေလးဘဲ။ သဘာ၀႐ုပ္ေလာက ႀကီးလို ေပါ့ ။ ေတာေတာင္ ေ၇ေျမ သမုဒၵ၇ာ စႀကၤ၀ဠာအနတၱဆိုတဲ ့သဘာ၀႐ုပ္ေလာကႀကီးလို သဘာ၀တရားႀကီးကေတာ့ ေအးခ်မ္းပါတယ္။ လူေတြကသာ မေအးခ်မ္းတာပါ။ လူေတြရဲ ့စိတ္ကသာ မေအးခ်မ္းတာပါ။ ဘုရားေဟာတဲ ့စိတ္ေစတသိတ္ရုပ္ ဆိုတဲ့ ခႏၶာငါးပါးစစ္စစ္ေလးကေတာ့ သူ ့သေဘာသူေဆာင္ေနတာပါ။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိေနတာပါ။ အျမဲတမ္း အသစ္သစ္အေနနဲ ့႐ွိတာပါ။ ဒီဟာဒီဟာ ရယ္လို ့ဆိုစရာမ႐ွိတာပါ။ ဒါေပမဲ့ သီးျခားသီးျခားစီ ႐ိွေနတာ ..စိတ္ေတြ ေစတသိတ္ေတြ ႐ုပ္ေတြ ။ စိတ္ကလဲ အျမဲတမ္းအသစ္အသစ္နဲ ့သီးျခားစီ႐ိွတာ ဒါေပမဲ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္စပ္ပါတယ္။ ေစ တသိတ္ေတြ ႐ုပ္ေတြ ဓါတ္ႀကီးေလးပါး ေဖာက္ျပန္မႈေတြကလဲ အၿမဲတမ္းအသစ္အသစ္ေပမဲ ့အမ်ိဳးေတာ့ ေတာ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ပါတယ္။ ဥာဏ္ဆိုတာက မမွန္မတရားေတြကို ျဖိဳခြင္းတာ ဥာဏ္ပါဘဲ။ အမွန္တရားကိုသိတာ ဥာဏ္ပါဘဲ။ ၀ိပႆနာဆိုတာ ဥာဏ္ပါဘဲ ။ ဥာဏ္မွာ မ်က္လံုးမ႐ွိပါဘူး။ ဥာဏ္မ်က္လံုးဆိုတာ တင္စားတာပါ။ ဥာဏ္မွာ ပ်က္စီးမဲ ့နား႐ြက္လဲ မ႐ွိပါဘူး။ ဥာဏ္နားဆိုတာ တင္စားတာပါ။ ဥာဏ္ဆိုတာ သူ့ ဟာနဲ ့သူ အမီွအခို ကင္းကင္းနဲ ့သူ ့ဟာနဲ ့သူ ျဖစ္တာပါ။ ဒီခႏၶာထဲမွာဘဲ ျဖစ္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ ့ ဒီခႏၶာႀကီးကို မီွခိုေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီခႏၶာႀကီးမွီေနရင္ ဒီခႏၶာႀကီး တခုခု ျဖစ္မွာေၾကာက္ေနရမွာေပါ့ ။ ဒီခႏၶာႀကီးမွီေနတာ နဂိုစိတ္။ ေယာကၤ်ားစိတ္မိန္းမစိတ္ ဘုန္းႀကီးစိတ္ သီလ႐ွင္စိတ္ ေယာဂီစိတ္ ။ ႐ႊံ ့ႏြံထဲက ထြက္လာေပမဲ ့႐ႊံႏြံ အညစ္အေၾကးေတြ မကပ္ညိွတဲ့ ၾကာပန္းလို… ဥာဏ္ဆိုတာကလဲ ဒီခႏၶာထဲမွာေတာ ့ျဖစ္မွာပါဘဲ ။ ဒါေပမဲ့ ဒီခႏၶာႀကီးကို မွီခိုမေနပါဘူး ။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျဖစ္တာပါ။ အခု ပစၥဳပၸန္႐ွိေနတဲ ့စိတ္ကေတာ့ ကိုယ္နာတိုင္း စိတ္နာေနပါတယ္။ ဒီခႏၶာႀကီး တခုခု ျဖစ္တိုင္း စိတ္က လုိက္ၿပီးေတာ့မွ ခံစားေနပါတယ္။ ခႏၶာကို မွီေနပါတယ္။ စိတ္က ရုပ္ကို မွီေနပါတယ္ ။ ၀ိပႆနာဥာဏ္က်ေတာ့ အဲ့ဒီလို မွီခိုေနတဲ့စိတ္ေတြ ကင္းသြားတဲ့ စိတ္ကေလးသက္သက္ပါဘဲ ။ ဘာေတြညာေတြသိေနတဲ ့အတၱစိတ္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အတၱကင္းသြားတဲ့ ပင္ကိုယ္ သဘာ၀စိတ္ေလးသက္သက္ ျဖစ္သြားတာပါ။ တခုခု တေယာက္ေယာက္တခိ်န္ခ်ိန္ တေန၇ာရာကို ႐ွိတယ္ဆိုတဲ့ အထင္မွား မ႐ွိေတာ့တဲ့ အတြက္ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေန၇ာရာကို သိမေနေတာ့တာပါ။ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္က်ေတာ့ သခၤါရတ၇ားေတြကို တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ ့ျဖစ္ေနတာေတြကို သိိေနတာေတြကို ျပဳလုပ္ေနတာေတြကို ဘာမွမဟုတ္မွန္း ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သိသြားတဲ့အတြက္ သံေယာဇဥ္ျပတ္သြားတဲ့ ဥာဏ္ပါ။ သခၤါရကို အိုးစားခြြဲလိုက္တဲ ့ဥာဏ္ပါ။ မိဘက သားသမီးကို အေမြျဖတ္လုိက္သလိို စကားအေနနဲ ့သတင္းစာထဲမွာ ျပတ္သလုိ စိတ္က ျပတ္ခ်င္မွ ျပတ္တာပါ။ စိတ္ကေတာ့ မွားမ်ားမွားဘီလား ဆိုၿပီးေနာင္တျပန္ရစရာ ႐ိွႏိုင္ပါေသးတယ္။ ေနာင္တမရလဲ သတိရေနပါလိမ့္မယ္။ နဂိုတုန္းကေတာ့ သားဘဲ သားသမီးကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္လိုက္ ့အေမြျဖတ္လိုက္ ေပမဲ့ သားဘဲ ဆိုတဲ့ အသိ႐ွိပါအံုးမယ္။ မ၈္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတာက ကိုယ္ျဖတ္လိုက္တဲ့ သခၤါရကို ဒုကၡေ၀ဒနာဆိုတဲ့ ဒုကၡေ၀ဒနာကို အသိအမွတ္ကို မျပဳေတာ့တာပါ။ ဒုကၡေ၀ဒနာ၇ယ္လို ့တခုခု၇ယ္လို ့ ကိုအသိအမွတ္မျပဳေတာ့တာပါ။ တခုခုကိုမွတ္ထားတဲ့ အေမြကိုျဖတ္လိုက္တာပါ။ သားပဲဆိုၿပီး အေမြျဖတ္လိုက္၇င္မွားပါတယ္ဆိုၿပီး ျပန္ၿပီးေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတာက ဒုကၡေ၀ဒနာ ရယ္ဆိုတဲ့ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိတဲ့ အသိကိုပါ ။ ဒီ ဒုကၡေ၀ဒနာႀကီးကို ႐ွိတယ္ထင္ၿပီး ခံစားေနတာ ၊ ခံစားခ်င္တဲ ့ သံေယာဇဥ္ျပတ္႐ံုမက တခုခုဘဲ လို ့လက္ခံၿပီး နဂုိတုန္းက ဒါေလးကနာတာဘဲ က်င္တာဘဲ .. သုခေ၀ဒနာဆို၇င္ ဒါေလးက ခ်မ္းသာတာဘဲ ….ဥေပကၡာဆိုလဲ ျဖစ္႐ံုေလးဘဲ … ဒီလို ဒါေလးက ဒါေလးက ဆုိၿပီး တခုခု လုိ ့ လက္ခံၿပီးေတာ့မွ စိတ္ကေပါင္းေနရာက တခုခုမဟုတ္မွန္းသိသြားတဲ ့အတြက္ စိတ္ထဲမွာ နဂိုတုန္းက ႐ွိေနတာေတြ မ႐ွိေတာ့တာပါ။ ကိုယ့္သားသမီး ကိုယ့္မိဘေသသြားေတာ ့ကိုယ့္အိမ္မွာ နဂိုတုန္းက ႐ွိေနရာက ဘယ္ေတာ့မွျပန္ၿပီး မ႐ွိေတာ့သလို။ မဂ္ဥာဏ္ဖုိလ္ဥာဏ္ဆိုတာကလဲ နဂိုက တခုခုဆိုၿပီး လက္ခံထားတာက္ို တခုခုဆိုတဲ ့စာရင္းကို တခါထဲ ပါယ္ဖ်က္လိုက္တာပါ။ တခုခုမဟုတ္မွန္း ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိသြားတာပါ။ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိသြားေတာ့ တခုခုလို ဘယ္လုိမွ ့ျပန္ၿပီးေတာ့မွ လက္ခံလို ့မရေတာ့ေအာင္ ဘာမွမဟုတ္မွေတာ့ တာပါ။ ဘာမွမဟုတ္မွန္းမသိခင္ကသာ ဘာဘဲညာဘဲဆိုၿပီးဘယ္သူဘဲ ဘယ္၀ါဘဲ ဘယ္အခ်ိန္ဘဲ ဆိုၿပီးဆုတ္ကိုင္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ဆုတ္ကိုင္တာေတြရဲ ့အမွန္တ၇ား ကေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္တာပါ။ တခုခု တေယာက္ေယာက္တခိ်န္ခ်ိန္ တေန၇ာရာကို မဟုတ္တာပါ။ မဟုတ္တာကို မဟုတ္မွန္းမသိလို ့အဟုတ္ထင္ၿပီးေတာ့မွ စိတ္က ထာ၀ရဘုရားအေနနဲ ့ကိုးကြယ္တာပါ။ ေဂါတမ ျမတ္စြာ ဘုရားအေနနဲ့ ကိုးကြယ္တာပါ။ ဘုိးေတာ္ေတြဘဲ နတ္ေတြဘဲ ထြက္ရပ္ေပါက္ေတြဘဲ ဆိုၿပီး တဦးတေယာက္အေနနဲ့ ငါဘဲ သူဘဲ ဆိုၿပီး တေယာက္ေယာက္အေနနဲ ့ စိတ္က တေယာက္မဟုတ္တာကို တေယာက္လုပ္ထားတာပါ။ တေကာင္မဟုတ္တာကို ေခြးဘဲေၾကာင္ဘဲ ဆိုၿပီး တေကာင္လုပ္ထားတာပါ။ တေနရာမဟုတ္တာကို ထာ၀ရေကာင္းကင္ဘံုဘဲ ဆိုၿပီး တေနရာလုပ္ထားတာပါ။ ကိုယ္ဟာကို မွားၿပီး ယူထားတာပါ။ နဂိုကေတာ့ ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္လို ့အစကတည္းက မ႐ွိပါဘူး။ မ႐ွိတဲ့ ဘယ္သူက ေသစရာလဲ မ႐ွိဘူး ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့စရာလဲ မ႐ွိဘူး။ နဂိုထဲက ျဖစ္ေနတာမွ မဟုတ္တာ။ ဘာေတြညာေတြ တိုက္ေတြ ကားေတြ ေ႐ႊေတြေငြေတြရယ္လို ့ နဂိုထဲက မ႐ွိတာပါ။ ကိုယ္က ဒီအမွန္တရားကို မသိလို ့ ဘာေတြ ညာေတြလို ့တိမ္တိုက္ေတြ အိုစုန္းလႊာေတြလို ့ သဘာ၀သယံဇာတလို ့ ကမၻာႀကီးလို ့ ေန၊လေတြလို ့ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတ္မွတ္တာပါ။ အစထဲကကို မသိလို ့ကိုယ္ ့ကိုယ္ ကို တေယာက္ေယာက္လို ့အထင္မွားရာက က်န္တာေတြကို လည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ အထင္မွားေတာ့တာပါဘဲ ။ ေမြးထဲကိုက တေယာက္ေယာက္လို ့အထင္မွားလိုက္တာ .. ဒီတေယာက္ေယာက္ အေနနဲ ့သိတဲ့ အသိေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္အကုန္မွားပါတယ္ ။ အမွန္တကယ္က တေယာက္႐ိွတာမဟုတ္ဘူး တခု႐ိွတာမဟုတ္ဘူး တခိ်န္ ႐ိွတာမဟုတ္ဘူး တေနရာ ႐ိွတာမဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီလို မသိတာႀကီး႐ွိေနတာ။ မသိတာကို လက္ခံၿပီးမွတ္ယူထားသမွ် အကုန္မွားေတာ့တာပါဘဲ။ အစထဲကိုက မွားေနတာ။ အစမေကာင္းေတာ့ အလယ္လဲ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေကာင္းတယ္ထင္လဲ မေကာင္းဘူး။ ႐ွင္တယ္ထင္လဲ ႐ွင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ေသေတာ့မယ္ ထင္ေနလဲ ေသစရာလဲမရိွဘူး။ ဘာမွမွ မဟုတ္တာႀကီးကို း။ မသိတဲ့စိတ္ဘဲ ႐ွိတယ္။ အမွား စိတ္ အ၀ိဇၨာဘဲ ႐ိွတယ္။ ၀ိဇၨာဆိုတာ အမွန္တရား သစၥာေလးပါးကို သိတါ။ အ၀ိဇၨာဆိုတာ သစၥာေလးပါးကို မသိတာ။ သစၥာေလးပါးကို မသိတာဘဲ႐ွိေနတာ. တ၇ားအားထုတ္လိုက္ေတာ့မွ ဘာမွမဟုတ္တာ အမွန္တ၇ား ။ ဘာေတြညာေတြ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ဘယ္အခ်ိန္အခါေတြ မဟုတ္တာ အမွန္တရား။ အဲဒီအမွန္တရားကို လက္ခံဘို ့ၾကိဳးစားတာဟာ တရားအားထုတ္တာပါဘဲ ။
ႀကိဳးစားလို ့ဘာမွမဟုတ္တာကို ယံုၾကည္ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့သတိေပးပါမ်ားလို ့၊ ငါမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားကို မျပတ္တရစပ္ ႏွလံုးသြင္းပါမ်ားလို ့ ငါလဲမဟုတ္ဘူး.. ဘာမွလဲမဟုတ္ဘူး .. ငါမဟုတ္လို ့သူမ်ားလဲမဟုတ္ဘူး… တခုခုကို မဟုတ္ဘူး.. ဘာမွကို မဟုတ္ဘူး.. သူ ့သေဘာသူေဆာင္ၿပီး ျဖစ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ခ်ဳပ္ ပဲ႐ွိတယ္။ မဟုတ္တာဘဲ ႐ွိတယ္။ မဟုတ္တာကို ယံုၾကည္တဲ့ စိတ္ မျပတ္တရစပ္ ေမြးေနလို ့ (ကိုယ္က ဘာဘဲညာဘဲသိေနတာေတြက မဟုတ္တာကို အဟုတ္လုပ္ေနတာဆုိေတာ ့) အဲ့ဒီ စိတ္ေတြ ျဖစ္ခြင့္မရေအာင္ ဘာမွ မဟုတ္ဘူးလို ့သာ မျပတ္တရစပ္ႏွလံုးသြင္းေနလို ့ သတိေပးေနလို ့ေျဖာင့္ခ်က္ေပးေနလို ့ စိတ္ကေလးက ဘာဘဲညာဘဲသိေနတဲ့ အသိေတြ ယာယီ၇ပ္တန္ ့ေန၇င္ ယာယီဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေနရင္ ၀ိပႆနာစစ္စစ္ျဖစ္ပါတယ္ ။ စိတ္ကေလးက အတၱကင္းပါမ်ားလို ့ တခုတေယာက္တခိ်န္တေနရာကို သိမေနပါမ်ား၇င္ ၅မိနစ္၁၀မိနစ္ေလာက္ ၀ိပႆနာဥာဏ္နဲ ့ေနႏုိင္တယ္ဆိုရင္ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတဲ ့ဘာမွမဟုတ္တဲ ့အမွန္တရားကို ပိုင္ပိုင္ဲႏုိင္ႏိိုင္ ယံုၾကည္သြားၿပီးေတာ့မွ ဘာစြဲညာစြဲ ျပဳတ္သြားတာပါဘဲ ။ နဂုိတုန္းက ဘာဘဲညာဘဲ ဆိုၿပီးစြဲထားတာ။ တခုခု အေနနဲ ့စြဲေနတာ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ငါတည္းဟူေသာ တေယာက္ေယာက္အေနနဲ ့စြဲေနတာ။ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိသြားရင္ တေယာက္ေယာက္ မဟုတ္မွန္းသိသြား၇င္ ျပတ္သြားတဲ့ေခါင္းကို ျပန္ဆက္လို ့မ၇ေတာ့သလိုဘဲ တေယာက္မဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ သိတဲ့ အသိကေလးကဘဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကို တေယာက္ေယာက္လို ့အသိအမွတ္ျပဳလို ့မရေတာ့တာပါဘဲ ။ တေယာက္ဆိုတဲ့ အထင္မွား ကင္းသြားတာ ၀ိဇၨာဥာဏ္ မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ပါဘဲ။ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ ့ျဖစ္ေနတဲ ့သခၤါရတရားေတြကို တခုခုထင္တာ၊ တခ်ိန္ခ်ိန္ တေနရာရာထင္ေနတာပါ၊ တေယာက္ေယာက္လို ့ထင္ေနတာပါဘဲ။ ဘာမွမဟုတ္မွန္း ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္သိသြားရင္ ဒီသခၤါရတရားေတြကို ေက်ာခုိင္းသြားႏုိင္တာပါဘဲ။ အဲ့ဒါ နိဗၺာန္ပါဘဲ ။ ဥာဏ္ပါဘဲ။ နိဗၺာန္ဆိုတာ သိစရာအေနနဲ ့႐ွိပါတယ္။ စင္ၾကယ္တဲ့ စိတ္ေတြက အေဖၚအေနနဲ ့႐ွိပါတယ္။ တေယာက္ေယာက္အေနနဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုမွ မသိပါဘူး။ တေယာက္ေယာက္အေနနဲ့ သိႏုိင္တာကေတာ့ တခုခု တေနရာရာ တျခားတေယာက္ေယာက္ တခ်ိန္ခ်ိန္ပါဘဲ။ အဲ့ဒါေတြက သခၤါရတရားေတြ ျဖစ္ခ်ဳပ္ျဖစ္ခ်ဳပ္ေတြပါဘဲ။ ျဖစ္တာေတြကို သံေယာဇဥ္ျပတ္သြားတာ ျဖစ္တာေတြရဲ ့ ဘာမွျဖစ္ေနတာ မဟုတ္မွန္း ငါျဖစ္ေနတာ မဟုတ္မွန္း အခ်ီးႏွီးမွန္း အလကားမွန္း ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သိသြားတာပါဘဲ။ ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္သိသြားေတာ့ သခၤါရတရားေတြကို သိလို ့မရေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒါကိုဘဲ နိွဗၺာန္ကို သိတယ္လို ့ေခၚပါတယ္။ တကယ္႐ွိတာက ျဖစ္ပ်က္နဲ ့မျဖစ္မပ်က္ဘဲ ႐ွိပါတယ္။ ျဖစ္ၿပီးခ်ဳပ္ေနတာနဲ ့ မျပတ္တရစပ္ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ ့တခါသံုး စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ေတြနဲ ၊ ့အဲ ့စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ မ႐ွိတဲ ့နိွဗၺာန္ဘဲ ႐ွိပါတယ္။ အျဖစ္ကို သိေနရင္လဲ နိွဗၺာန္ကို သိတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္တာကို လံုး၀သံေယာဇဥ္ျပတ္သြားတာဘဲ ျဖစ္တာကို ေက်ာခုိင္းလုိက္ၿပဲီဆိုရင္ လဲ မျဖစ္မပ်က္တာကို မ်က္ႏွာမူမိရက္သား ျဖစ္သြားပါတယ္။ လူ ့ေလာကႀကီးေက်ာခုိင္းလိုက္ၿပီဆိုကတည္းက ဘုန္းႀကီးျဖစ္ရင္ျဖစ္ မသာျဖစ္ရင္ျဖစ္ ၊ အလင္းနယ္ေျမကို ေက်ာခုိင္းလုိက္ၿပီဆိုကတည္းက ေသာင္းက်န္းသူ အျဖစ္အေမွာင္နယ္ေျမကို မ်က္ႏွာျပဳမိရက္သား ျဖစ္သြားပါဘီ။ ေသတာနဲ ့႐ွင္တာလို ဘဲ။ ႐ွင္ေနရင္လဲ မေသဘူးေပါ့။ ေသပီဆိုလဲ မ႐ွင္ေတာ့ဘူး။ မေသမ႐ွင္ရယ္လို ့ေတာ့မ႐ွိဘူး။ မေသမ႐ွင္ဆုိတာက မေသေသးတာပါ။ေသတာနဲ့ ႐ွင္တာဘဲ ႐ွိတယ္။ အေျပာအေနနဲ ့သာ မေသမ႐ွင္႐ွိပါတယ္။ ရိပ္သာ၀င္လုိက္ၿပီဆိုကတည္းက အိုးေတြ အိမ္ေတြ သားေတြ သမီးေတြ ကို ေက်ာခုိုင္းမိရက္သား ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒါကိုယ္က တငါငါနဲ ့ျပဳလုပ္တာ။ မဂ္ဥာဏ္ ဖုိလ္ဥာဏ္က်ေတာ့ ဘယ္လိုမွ တငါငါနဲ့ မ်က္ေမွာက္ျပဳလို ့ မ၇ဘူး။ ကုိယ္က လုပ္ယူလုိ ့မရဘူး။ကိုယ္က ေက်ာခုိင္း၇မွာ။ သခၤါရတရားေတြကို ျဖစ္တာေတြကို ေက်ာခုိင္းသြားႏုိင္ရင္ နိဗၺာန္ကို အလိုလိုမ်က္ေမွာက္ျပဳတာပါဘဲ။ ျဖစ္ပ်က္နဲ ့မျဖစ္မပ်က္ဘဲ ႐ွိတယ္။ သခၤါရ
တရားနဲ ့အသခၤတဘဲ ႐ွိတယ္ ။ အေမွာင္နဲ့ အလင္း၊ အပူနဲ ့အေအးလို ့ေပါ့။ ဆန့္က်င္ဖက္တရား။ သခၤါရ
အသခၤတဆိုတာ ကလဲ ဆန္ ့က်င္ဖက္တရား။ ျဖစ္တာနဲ ့မျဖစ္တာနဲ့ ကလဲ ဆန္ ့က်င္ဖက္တရား။ ျဖစ္တာက ပ်က္တာနဲ ့တြဲတယ္။ အျဖစ္ေနာက္မွာ အပ်က္႐ွိတယ္။ မျဖစ္ေနာက္မွာ မပ်က္မ႐ွိဘူး။ သူ ့ဟာနဲ ့သူပင္ကိုယ္သဘာ၀ အတို္င္း႐ွိေနတဲ ့ တရားက နိဗၺာန္ပါဘဲ ။ တုန္လႈပ္ျခင္းမ႐ွိဘူး။ အသံေတြ ၾကားေနရသလို .. ၾကားေနတယ္ဆိုရင္ သခၤါရ။ ဟုိျမင္ဒီျမင္ျမင္ေနတယ္ဆိုရင္ သခၤါရ။ မ်က္လံုးက သခၤါရ။ အဆင္းေတြက သခၤါရ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ျမင္စိတ္က သခၤါရ။ နားက သခၤါရ။ ျပဳျပင္လို ့ေပၚတာ။ အသံေတြက သခၤါရ။ ျပဳျပင္လို ့ေပၚတာ။ ၾကားလာတဲ့ ၾကားစိတ္ေတြကလည္း သခၤါရ။ ျပဳျပင္မႈ မကင္းဘူး။ ျပဳျပင္မႈနယ္ထဲမွာ ျပဳျပင္မႈေတြကို စိတ္မကုန္သေ႐ြ ့ကေတာ့ ၊ အျဖစ္ၾကိဳက္ေနသေ႐ြ ့ကေတာ၊ မျဖစ္မပ်က္တာကို ၊ အသခၤတ နိဗၺာန္ကို နားမလည္ဘူး။ အျဖစ္ကို စိတ္မကုန္သေ႐ြ ့ေက်ာမခုိင္းႏုိင္သေ႐ြ ့ကေတာ့ အျဖစ္နဲ ့ဘဲ ေပါင္းေနရမွာဘဲ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားေနရမွာဘဲ ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးျမင္ေနရမွာဘဲ ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးသိေနရမွာဘဲ ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးစားေနရမွာဘဲ ။ ေၾကာက္စရာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာက္ေနရမွာဘဲ ။ အဲ့ဒါေတြက သခၤါရ။ နိဗၺန္က အမ်ိဳးမ်ိဳးမ႐ွိဘူး။ ဘာမွမဟုတ္တာေတြကသာ နိဗၺာန္မဟုတ္တာေတြကသာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ။ စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ ဆိုေတာ့ စိတ္ကေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊ ေစတသိတ္က ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊(ေစတသိတ္ထဲမွာမွ ေ၀ဒနက္ ခႏၶာ ေစတသိတ္က ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေပၚလိုက္၊ သညၤက္ ခႏၶာ ေစတသိတ္က ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊ သခၤရက္ ခႏၶာဆိုတဲ ့ေစ့ေစာ္မႈ ၊ျပဳျပင္မႈေစတသိတ္က စိတ္ကေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊ ) ႐ုပ္ထဲမွာ ဓါတ္ႀကီးေလးပါး ဆိုၿပီး ပူတာက ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊ ေအးတာေခါင္းေဆာင္ၿပီး ေပၚလိုက္၊ အမွန္တကယ္ကေတာ့ သေဘာေလးေတြ ျဖစ္တာပါဘဲ ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့သေဘာေလးေတြမွာ ေခါင္းေဆာင္မတူဘူး။ ႐ုပ္ကေခါင္းေဆာင္တဲ့ အခါ႐ွိတယ္။ စိတ္္ကေခါင္းေဆာင္တဲ့ အခါ႐ွိတယ္။ ေစတသိတ္ကေခါင္းေဆာင္တဲ့ အခါ႐ွိတယ္။ သခၤါရက အမ်ိဳးမ်ိဳးဘဲ ။နိဗၺာန္က အဲ့ဒီ အမ်ိဳးမ်ိဳး မဟုတ္တာ။ တသမတ္ထဲ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကိဳက္ေနရင္ နိဗၺန္နဲ ့အေ၀းၾကီးေ၀းေနအံုးမွာဘဲ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုတာကို လက္မခံမွ ဒီ အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြက ဘာမွမဟုတ္တာကို သိမွ၊ စိတ္က တသမတ္ထဲျဖစ္ေတာ့မွ၊ တသမတ္ထဲ ျဖစ္တဲ ့နိဗၺာန္နဲ ့ထိုက္တန္တာ။ ဘာသာစကားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လူေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နတ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ျဗဟၼာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ သတၱ၀ါေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္ရဲ ့စြမ္းအင္သတၱိ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အဲ့ဒီ ဟာေတြ အကုန္လံုးက သခၤါရတရားဘဲ။ ျပဳျပင္လို ့ျဖစ္တာေတြဘဲ။ အၾကံအဖန္ေတြဘဲ။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္က အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အာ႐ုံေတြကို ျငိတြယ္ေနသေ႐ြ ့ကေတာ့ တသမတ္တည္းေသာ နိဗၺာန္ကို မသိဘူး။ သမထအေနနဲ ့တခုခုေသာ အာရံုမွာ စူးစိုက္ေနရင္လဲ မသိဘူး။ နိဗၺာန္ ဆိုတာ တခုခု မဟုတ္ဘူး။ တခုခုဆိုတာ သခၤါရတရား ျဖစ္တဲ ့အတြက္ သခၤရကို မလြတ္တဲ ့အတြက္ ေခြးအမဲ႐ုိးကိုက္သလို အမဲ႐ုိး မွာဘဲ စိတ္ေရာက္ေနလဲ အဲ့စိတ္နဲ ့ေတာ့ နိဗၺာန္ကို မထိုက္တန္ဘူး။ ဒါတခုခု ကို စြဲေနတာ။ နိဗၺာန္ ဆုိတာ အဲ့ တခုခု မဟုတ္ဘူး။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ ျဖစ္႐ုံသက္သက္ ျဖစ္ေနတဲ ့ သေဘာပ၇မတ္ေတြကို ကိုယ္က ဂ႐ုစိုက္ေနတယ္ ဆုိရင္ စူးစိုက္ေနတယ္ဆို၇င္ အဲ့စိတ္က နိဗၺာန္ကို သပိတ္ေမွာက္ေနလို ့။ အျဖစ္ကို သတင္းစာ ဖတ္သလုိ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ။ ေဘာလံုးကန္သလို ဘယ္ေရာက္သြားၿပီ ဘယ္သူႏုိင္ေနတယ္ ဘယ္သူ ႐ႈံးသြားဘီ ဒါေတြကုိ ဂ႐ုစိုက္ေနမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေန ့ဘယ္ရက္ဘယ္လ ဘယ္ႏွစ္ဆိုတဲ ့ သတ္မွတ္ထားတာေတြကို ၈႐ုစိုက္ေနမယ္ဆိုရင္ အဲ့ စိတ္က နိဗၺာန္နဲ ့ဘယ္လိုမွ မထုိက္တန္ဘူး။ နိဗၺာန္မရပါဘူး။ ဘာလုိ ့လဲ ဆိုေတာ့ အျဖစ္ေနာက္လိုက္ေနလို ့ သားေကာင္ေနာက္လိုက္ေနတာကိုး ။အဲ့ေတာ့ သခၤါရ ဆိုတဲ့ သားေကာင္ေနာက္လိုက္ေနလို နိဗၺာန္ရမွာ မဟုတ္ဘူး ့။ ျဖစ္တာေတြကို အ႐ွိလက္ခံၿပီးေတာ့ လုိက္ၿပီးေတာ့မွ ႐ႈမွတ္ေနရင္လဲ နိဗၺာန္႐ွာတာ မဟုတ္ဘဲ သခၤါရ ႐ွာတာျဖစ္ေနေတာ ့သခၤါရေနာက္လုိက္ေနေတာ့ လုိရင္းမေ၇ာက္ေသးဘူး။ မလိုက္ေတာ့ဘဲနဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလုပ္ေနရမယ္။ စိတ္ကေလးသက္သက္က လုပ္ရမွာ။ လူတေယာက္ေယာဂီတေယာက္ရဲ ့စိတ္မဟုတ္ဘဲ စိတ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့ထုတ္ေဖၚေနလိုက္ပါ။ ကိုယ္က နိဗၺာန္ကို မသိေသးတဲ့ အခါက်ေတာ့ သခၤါရေတာ့ သခၤါ၇ဘဲ ။အနီးဆံုးရန္သူ ဆိုသလိုေပါ့။ အနီးဆံုးက ကိုယ့္ရ ့ဲ စိတ္ဘဲ။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကို ဘဲ ကိုယ္က ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာ မဟုတ္ဘူးလို ့ ။ ဓမၼသက္သက္ ဘဲ လို္ ့။ ဒီဓမၼက လဲ နိဗၺာန္ မဟုတ္တဲ ့သခၤါရ ဓမၼဘဲလို ့။ အလကားဘဲ အခ်ီးႏွီးဘဲ။ ဘာမွမဟုတ္တာဘဲလို ့။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့မျပတ္တရစပ္ ထုတ္ေဖၚေၾကညာတဲ ့အလုပ္သာလုပ္ပါ။ ဒါသခၤါရေတာ့ သခၤါရဘဲ ။ ဒါေပမဲ ့ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းတဲ့ သခၤါရ။ သူမ်ားကို မစြပ္စြဲေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရား သခၤါရန ဲ ့သာ မေနတတ္ေနတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္ ။ဒါသခၤရနယ္ထဲမွာ ဆိုရင္ သခၤါရကလြဲ၇င္ ေပါင္းစရာ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ ေပါင္းေတာ့ေပါင္းတယ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘဲ ျပန္ေပါင္းလိုက္တယ္။ အျခားသခၤါရေတြနဲ ့မေပါင္းေတာ့ဘူး။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားကို ယံုၾကည္တဲ့ သခၤါရကေတာ့ သခၤါရနယ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ေမြ ့တဲ ့သခၤါ၇။ ၇န္ကုန္မွာေနၿပီးေတာ့မွ ဟိုလည္ဒီလည္ဆိုရင္ ရန္ကုန္မွာ ေပ်ာ္ေမြ ့ေနတာေပါ့။ ဘယ္မွ မသြားဘူးဆိုရင္ အစြဲနည္းတာေပါ့။ ဘာစြဲညာစြဲနည္းတာေပါ့။ ဟုိသြားဒီသြား ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ဆိုရင္ မ်ားမ်ားစြဲမွာေပါ့။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေနတတ္ဘဳ ့ိ။ သခၤါ၇တ၇ားေလးက သခၤါ၇နယ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့မွ အသကၤတ ဆိုတဲ့ နိဗၺာန္နဲ ့ေပါင္းလို ့ရမွာေပါ ့။ ေပ်ာ္ပိုက္ေနလို ့ကေတာ့ သခၤါရနယ္က ထြက္လို ့မရဘူး။ စီးပါြး႐ွာရတာေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုရင္ စီးပါြးေ၇းႏြံထဲက ကို႐ုန္းထြက္လို ့မရဘူး။ ပညာသင္ရတာ ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားေလာက ကေနကို႐ုန္းထြက္လို ့မရဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေနတတ္ဖုိ ့ၾကိဳးစားရမွာပါ။ ကိုယ့္ရဲ ့သခၤါရအျဖစ္ကို ငါမဟုတ္မွန္း တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာ၇ာ မဟုတ္မွန္း ယံုၾကည္လက္ခံၿပီးေတာ့မွ အဲ့ဒီ လက္ခံတဲ့ တရားနဲ့သာေနပါ။ ကိုယ့္တရားနဲ့ ကိုယ္ေနပါ။ အဲ ့ဒါနိဗၺာန္ ၀င္ခြင့္ ဗီဇာေတာင္းေနတာ။ ၾကည့္လို ့မ၀ပါဘူး။ နားေထာင္လို ့မ၀ပါဘူးဆိုရင္ ၊ ႐ႈလို ့႐ႈိက္လို ့စားလို ့ေသာက္လို ့ခံစားလို ့ေတြးလို ့ၾကံလို ့ မ၀ပါဘူးဆိုရင္ သခၤါရနယ္ထဲက မထြက္ဘူး။ အသကၤတဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ ဗီဇာကို မေတာင္းေတာ့ဘူး။ ဒီမွာဘဲ ကိုယ့္စိတ္ကူးေလးနဲ့ ႐ူးေနေတာ့မယ္ လို ့အဓိပါယ္ေ၇ာက္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ကိုယ္ေက်နပ္ေနရင္ ဘယ္လို မွ ႏုိင္ငံျခားသြားလို ့မရသလုိ ၊ ကိုယ့္ႏုိင္ငံ မခြဲႏိုင္ရင္ တျခားႏုိင္ငံ သြားလို ့မရသလို အသကၤတဆိုတဲ့ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံျခား႐ွိမွန္းမသိရင္ ၊ ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုေန ဒီလိုေသဘဲ ဆိုၿပီး ဒီလိုဘဲေန႐ံု႐ွိမွာဘဲ။ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာ ဒါဘဲဆိုၿပီး သူမ်ားသတ္မွတ္တဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြကို ေပ်ာ္ေန႐ံု႐ွိေတာ့မွာေပါ့ ။ ခ်မ္းသာဆိုတာ ဒါဘဲဆိုၿပီး သူမ်ားသတ္မွတ္တဲ့ ခ်မ္းသာေတြလိုက္ၿပီးေတာ့မွ ခံစား႐ံု႐ွိေတာ့မွာဘဲ။ သခၤါရနယ္ထဲမွာ ကိုယ္လိုသူလို လုပ္ေနတဲ့ အက်င့္ေတြကို စြန္ ့ႏိုင္မွ ။ ဒါေတြက ခ်မ္းသာ အစစ္မဟုတ္ေသးဘူး။ ေသရင္ထားခဲ့မွာေတြ။ အားကိုးရာအစစ္မဟုတ္ေသးဘူး ..ေသကြဲ႐ွင္ကြဲ ကြဲမွာေတြ။ စိတ္မခ်ရေသးဘူး ပ်က္စီးမွာေတြ ဆိုၿပီး အထည္ေတြကိုေ၇ာ ကိုယ့္မွာျဖစ္တဲ့ သေဘာပ၇မတ္ေတြေ၇ာ ကိုယ့္စိတ္ကိုေ၇ာ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္သခၤါရ
ေလးကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနတာဘဲ၊ ကိုယ္ မပိုင္ဘူး ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုၿပဲီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီးလုပ္ေနတဲ့ သေဘာေလးသက္သက္နဲ ့သာ သခၤါရေလးနဲ ့သာေနမွ နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ နိုင္ငံျခားသြားဘို ့ ဗီဇာေတာင္းတာပါဘဲ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ခႏၶာငါးပါး ကေတာ့ အသစ္အသစ္ေပါ့။ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ေနေတာ့ ဒီ ခႏၶာငါးပါးကဘဲ သခၤါရနယ္ထဲမွာေပ်ာ္တယ္။ ဒီ ခႏၶာငါးပါးကဘဲ သခၤါရတ၇ားရဲ ့အျပစ္ကို ျမင္တယ္ ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီ ခႏၶာငါးပါးကဘဲ နိဗၺာန္ကို ျမင္တယ္.. ဒီလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အၿမဲတမ္းအသစ္အသစ္ပါဘဲ။ ေျပာေတာ့သာေျပာရပါတယ္။ ဒီစိတ္ ဒီစိတ္ရယ္လို ့မဟုတ္ပါဘူး။ တရားအားထုတ္တဲ ့ခႏၶာငါးပါးက ငါေတြ သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ခနၶာငါးပါးသက္သက္ ေလးပါဘဲ။ ဘယ္သူ ့ရဲ ့ခနၶာငါးပါးမွမဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ သေဘာေလးသက္သက္ပါဘဲ ။ နိဗၺာန္ကိုသိတဲ ့အသကၤတဆိုတဲ ့ခနၶာငါးပါးဆိုတာလည္း ဘယ္သူ ့ရဲ ့ခနၶာငါးပါး မွမဟုတ္ပါဘူး။ အားထုတ္တဲ ့ခနၶာငါးပါးနဲ ့အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္စပ္ေနတဲ ့ ေဆြမ်ိဳးမကင္္းတဲ ့ ခနၶာငါးပါးပါဘဲ ။ ငါအားထုတ္ ငါတရားရတယ္ ဆိုစရာမ႐ွိပါဘူး။ ခနၶာငါးပါးက ခနၶာငါးပါးပါဘဲ။ ျဖစ္႐ံုသက္သက္ကေလးပါဘဲ ။ ဘာေတြညာေတြ မဟုတ္တာပါဘဲ။ အဲ့ေတာ့ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ ဘာမွမဟုတ္သလို ေနတတ္ဘို ့ႀကိဳးစားရမွာပါ။ ဒါမွ သခၤါရ နယ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ေမြ ့မွ ။
ကိုယ္လိုသူလို ကိုယ့္စိတ္ကူးနဲ ့႐ူးမေနေတာ့မွ ။ ကိုယ့္အမွန္သိတဲ ့ဥာဏ္နဲ ့ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မေနတတ္ေနတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွ ဒါ ၀ိပႆနာဥာဏ္၊ သမာဒိဌိ သခၤါရတရားေတြရဲ ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ ့ (သိတဲ ့အတြက္ ဘာဘဲညာဘဲလို ့သိေနတဲ့ ဒုကၡေတြက လြတ္ေျမာက္တဲ ့) အဆင့္ကို ေ၇ာက္မယ္။ အဲ့ဒီလို အဆင့္ေ၇ာက္၇င္ အဲ့ဒီစိတ္ျဖစ္ပါမ်ားရင္ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတဲ ့ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး လုပ္ေနရာက ဘာမွမဟုတ္တာကို သိလာရင္ ဘာမွမဟုတ္တာသိတဲ ့သေဘာေလး အမွန္သိတဲ့ ခႏၶာငါးပါးနဲ ့ ၾကာၾကာေနႏုိင္တယ္ဆိုရင္ (ၾကာၾကာဆိုတာလဲ ငါးမိနစ္ဆယ္မိနစ္ေလာက္ တဆက္တည္း မျပတ္တရစပ္ျဖစ္ေအာင္ ) ဒီအနတၱဥာဏ္ကို ၀ိပႆနာဥာဏ္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္နိုင္တယ္ ဆိုရင္ ဒီဥာဏ္ေတြ ဆက္ခါဆက္ခါ ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တယ္ဆုိရင္ (ဒီရိပ္သာ၀င္ရင္ ဒီရိပ္သာ အေၾကာင္းသိသလုိ မ၀င္ဘဲနဲ ့ ကိုယ္လို သူလို ရိပ္သာဆိုေတာ့ ကိုယ္၀င္ဖူးတဲ့ ရိပ္သာ လိုဘဲ ဒီလိုဘဲ ထင္ေနမယ္။ ေပါင္းၾကည့္ေတာ့ အေၾကာင္းသိသလုိ ၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆိုတဲ ့ဘာမွမဟုတ္တဲ ့အမွန္တရားနဲ ့ေပါင္းၾကည့္ပါမ်ားေတာ့မွ ဘာမွမဟုတ္တာဟာ အေျပာမဟုတ္တာ၊ တကယ့္ကို ဘာဆို ဘာမွမဟုတ္ပါလားဆိုတဲ ့ ၊ ဘာမွ မဟုတ္တာက ဘာမွမဟုတ္တာ စစ္စစ္ပါလား… လို ့ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏုိင္တါနဲ ့စိတ္ထဲမွာ သခၤါရ တရားကို တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာ အျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳ မွတ္ပံုတင္ထားတာ ပယ္ပ်က္သြားတာပါဘဲ ။ တခုစြဲ တေယာက္စြဲ တခ်ိန္စြဲ တေနရာစြဲ ျပဳတ္သြားတာပါဘဲ ။ တခုခုမ႐ွိေတာ့တာပါဘဲ။ တခုခု ဆိုတာက သခၤါရတရား ။သခၤါရတရားကို မသိေတာ့တာက အသခၤတဆိုတဲ ့နိဗၺာန္ကို မသိေတာ့တာပါဘဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုရင္ ႏိုင္ငံျခားကို ေ၇ာက္သြားသလို ပါဘဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႐ွိေနသေ႐ြ ့ေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ေနေတာ့ ႏိုင္ငံျခားေ၇ာက္တယ္လို ့ေျပာလို ့မရဘူး။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ ့အျပင္ဘက္ဆိုရင္ ဒါႏိုင္ငံျခားျဖစ္သြားဘီ။ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာ ဆိုတာက သခၤါရ
တရားေတြကို အမွားမွား အယြင္းယြင္းသိတာ။ ပရမတ္အေနနဲ ့ျဖစ္႐ံုသက္သက္ သိတာက သခၤါရ
တရားကို သိတာ။ ဒါေတြအေပၚမွာ အျမင္႐ွင္းသြားတာနဲ ့ဘာမွမဟုတ္မွန္း ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္သိသြားတာနဲ ့ ဘာဘဲ ညာဘဲ ဆိုတာ ဆက္ပီး ဒီ သခၤါရ တရားေပၚမွာ သိခြင္ ့မရေတာ့တဲ ့အတြက္ သခၤါ၇ကို ေက်ာခိုင္းလိုက္တဲ့ အတြက္ အသခၤတဆိုတာ နိဗၺာန္ပါ။ နိဗၺာန္ဆိုတာ သခၤါရတရားမ႐ွိတာပါဘဲ။ စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ မ႐ွိတာပါဘဲ။ တခုခုအေနနဲ့ ႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒုကၡသစၥာမ႐ွိတာပါဘဲ။ တခုခု ဆိုရင္ ပ်က္မွာဘဲ တေယာက္ေယာက္ဆိုရင္ ေသ္မွာဘဲ။ တခိ်န္ခ်ိန္ ကကုန္မွာ ။တေန၇ာ၇ာက ပ်က္စီးမွာဘဲ။ နိဗၺာန္ဆိုတာက ပ်က္စီးစရာမ႐ွိဘူး ။ နိဗၺာန္ကို ဘာေတြညာေတြ ေျပာလို ့မရဘူး။ ဘာထင္ညာထင္မထင္နဲ ့။ ဘာေတြညာေတြ မဟုတ္တာ နိဗၺာန္ ။ ဘယ္ေန၇ာညာေန၇ာ မဟုတ္တာ။ ဘယ္ေန၇ာညာေနရာေတြက တကယ္႐ွိတာမွ မဟုတ္တာ။ မ႐ွိတာနဲ ့႐ွိတာကို သိခ်င္မေနနဲ ့။ မ႐ွိတဲ ့ငါက တကယ္႐ွိတဲ ့နိဗၺာန္ကို သိခ်င္မေနနဲ့။ ငါ မ႐ွိတာသိမွ နိဗၺာန္ကို သိမွာ။ သစၥာေလးပါးဆိုတာ တငါငါနဲ ့ဘယ္လုိမွ ၾကံလို ့မရတဲ့ အင္မတန္နက္နဲ တဲ ့ပေဟဋိပါဘဲ။ ဦးေနွာက္က ဥာဏ္မမွီဘူး။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ဦးေနွာက္က တကယ္႐ွိတာမွ မဟုတ္တာ။ တကယ္မ႐ွိတဲ ့ဦးေနွာက္က တကယ္႐ွိတဲ ့နိဗၺာန္ကို မသိႏိုင္ဘူး။ တကယ္မ႐ွိတဲ ့ ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္က တကယ္႐ွိတဲ ့မင္းသိခၤကို ဘယ္လိုမွသိလုိ ့မရသလို .. တကယ္႐ွိတဲ ့လူေတြကသာ စာေ၇းဆရာမင္းသိခၤကို သိလို ့၇သလို … မ႐ွိတဲ့ ဇါတ္ေကာင္က တကယ္႐ွိတါကို သိလို ့မရဘူး။ ဘယ္လို သိလို ့၇မလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လို ဖန္ဆင္းထားတာ အခ်င္းခ်င္းဘဲ ။ မင္းသိခၤ ၀တၱဳထဲ က သူဖန္တီးထားတဲ ့ဇာတ္ေကာင္အခ်င္းခ်င္းဘဲ သိလို ့၇မယ္။ ၀တၱဳစာအုပ္ထဲက လူသတ္သမားကို ဘဲ ဖမ္းလို ့၇မယ္ ။ အျပင္ဘက္က လူသတ္သမားကို ဖမ္းလို ့မရဘူး။ အဲ့လို ဘဲ ကိုယ့္ရဲ ့ဦးေနွာက္ဆိုတာ မ်က္စိဆိုတာ တကယ္ ႐ွိတာမွ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္မ႐ွိတဲ ငါက တကယ္႐ွိတဲ ့ နိဗၺာန္ကို ဘယ္လိုမွ သိလို ့မရဘူး ။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ေလာကခ်င္းမတူလို ့။ ကိုယ္က အၾကံအဖန္ဘ၀။ အဲ ့ေတာ့ အႀကံအဖန္လူက လူေကာင္းလို ့ဟန္ေဆာင္လို ့ဘဲ ၇မယ္။ လိမ္ေနသေ႐ြ ့ဘယ္ေတာ့ မွ မေကာင္းဘူး။ လူေကာင္းအစစ္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ဘူး။ မ်က္စိအားကိုးတယ္ဆိုတာက ကိေလသာအားကိုးတာ။ နားအားကိုးေနတယ္ဆို၇င္ ျမင္၇မွ ၾကားရမွ ဆိုရင္ ကိေလသာက ထြင္ထားတဲ ့လက္နက္ေတြကို အားကိုးတာ။အဲ့ဒါေကာင္းေကာင္းႀကီး အလိမ္မိေနတာ။ ကိေလသာက ေကာင္းေကာင ္း အ႐ူးလုပ္ထားတာ။ ငါမဟုတ္တာကို ငါလို ့လံုး၀ယံုမွားသံသယ မ႐ွိေအာင္ တသံသ၇ာလံုး လွည့္စားထားတာ။ ဒါကို ဘုရားတ၇ားသံဃာ အကူအညီ မပါ၇င္ ဦးဇင္းတို ့လဲ နည္းနည္းေလးမွ မ၇ိ္ပ္မိပါဘူး။ မ႐ွိတာကို အ႐ွိလုပ္ထားေတာ့ တကယ္႐ွိတာကို ဘယ္လိုမွ နားလည္လို ့ကို မရေတာ့ဘူး။ မ႐ွိတာနဲ ့ခ်မ္းသာ႐ွာလဲ သတ္မွတ္ထားတဲ ့ခ်မ္းသာဘဲေတြ ့ရမယ္။ ပညာဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္။ ကႀကီး ခေခြးဆိုတာ ေအ ဘီ ဆိုတာ သတ္မွတ္ခ်က္။ ေ႐ႊတိဂံုဘုရားေတာင္ သတ္မွတ္ခ်က္။ ပိုက္ဆံဆိုတာ ၊ ရာထူးအာဏာဆိုတာ၊ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း ဆိုတာ၊ ရိပ္သာဆိုတာ၊ ဦးဥတၱမဆိုတာ၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆိုတာ၊ သတ္မွတ္ခ်က္။ တကယ္မ႐ွိတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ႐ွိေနတဲ ့တကယ္မ႐ွိတဲ ့ဇာတ္ေကာင္ေတြဘဲ ။ ၀တၱဳစာအုပ္ထဲ ဇာတ္ေကာင္ေတြလိုဘဲ။ လူ ့ေလာကႀကီးကလဲ အ၀ိဇၨာတဏွာ က ေ၇းထားတဲ ့၀တၱဳစာအုပ္ႀကီးဘဲ ။ ဖန္ဆင္းထားတဲ ့လူ ့ေလာက ဇာတ္႐ံုႀကီးဘဲ။ ဘယ္သူ ့မွ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူး။ အကုန္လံုးက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြဘဲ။ ႐ုပ္႐ွင္မင္းသားမင္းသမီး အျဖစ္ လူေတြကဘဲ လုပ္ထားသလို ။ စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ေတြကဘဲ ၃၁ဘံု ဇာတ္႐ံုထဲမွာ လူေတြ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြ တိရိစ ၦာန္ေတြ အျဖစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သ႐ုပ္ေဆာင္ေနၾကတာ။ အမွန္အကန္တခုမွ မ႐ွိဘူး။ ဘာမွမမွန္တာဘဲ မွန္တယ္။ ဘာမွတကယ္မဟုတ္တာဘဲ မွန္တယ္။ ဥာဏ္ဆိုတာ သိသြားတဲ ့ အသိဘဲ ။ သမာဒိ႒ိဆိုတာ မွန္မွန္ကန္ကန္သိတာ။ နဂိုတုန္းက ဗုဒၶဘာသာ၇ယ္လိ ု ့ မ႐ွိဘူး။ သမာဒိ႒ိဘဲ ႐ွိတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိတာနဲ ့မွန္မွန္ကန္ကန္ မသိတာနဲ ့ဒါဘဲ ႐ွိတယ္။ ဘုရားအယူက သမာဒိ႒ိ မွန္မွန္ကန္ကန္သိတာ။ က်န္တာေတြ က မွားပီးသိတာ။ တငါငါနဲ ့သိေတာ့ ..ငါဆိုတာက မ႐ွိေတာ့ မ႐ွိတဲ့ ငါက သိေတာ့ အကုန္လံုး အမွားခ်ည္းဘဲ။ ဘာမွ တကယ္မဟုတ္ဘူး ။ အႀကံအဖန္ေတြခ်ည္းဘဲ။ အမွန္ကန္မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင္ ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ တရားအားမထုတ္တဲ ့အခါက်ေတာ့ နိဗၺာန္ကို ဘယ္လိုမွ မႀကံဖန္တတ္ေတာ့ နိဗၺာန္ဘာမွ မ႐ွိဘူးဆိုတာ ေျပာၾကေ၇ာ.. ဘာမွမ႐ွိေတာ့ မလိုခ်င္ဘူးျဖစ္သြားေ၇ာ… သံသ၇ာႀကီးက တကယ္႐ိွတယ္ သံသရာျပတ္သြားရင္ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့တာဘဲ … အခုေတာ့ ေရာဂါတကယ္ျဖစ္ေနတယ္…..ဒုကၡတကယ္ျဖစ္ေနတယ္….အဲ ့ေတာ့ နိဗၺာန္ေ၇ာက္သြား၇င္ဘာမွ မျဖစ္ေတာ့ဘူး…… ဒါဟာ တက္တက္စဥ္ေအာင္မွားတဲ ့အယူပါ။ အဲ ့ဒီ အယူအမွားေတြကို ဘုရားတရားသံဃာ အကူညီနဲ ့ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကို အနတၱဗံုးထုတ္၇မယ္။ ေယာက်ၤားစိတ္ မိန္းမစိတ္ဆို၇င္ စိတ္က အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ျဖစ္ေနတာ။ ေယာက်ာၤးပံုစံႀကီးနဲ ့မိန္းမပံုစံႀကီးနဲ ့ အစားၾကမ္းေတြ စားပီးေတာ့ ႐ုပ္ၾကီးက ၾကမ္းေနေတာ့ စိတ္ၾကီးကလည္း အာရံုၾကမ္းေတြနဲ့ ေပါင္းပီးေတာ့မွ စိတ္ၾကီးက ၾကမ္းေနတာ။ ႐ုပ္ကို ဒီတိုင္းထားရင္ ဓါတ္ခြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ ဓါတ္ခြဲတယ္ဆိုကတည္းက အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာခြဲ ၇တာ။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လို မွခြဲစိပ္လို ့မရေအာင္ ခြဲစိပ္သလိုေပါ့ ။ တရားအားထုတ္ ေတာ့ ကိုယ့္ရ ဲ့စိတ္ကုိ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာခြဲစိပ္သလို ..ဘယ္လိုမွ ျဖိဳခြဲလို ့မရေတာ့တဲ့ အထိ… ရုပ္ကို ဓါတ္ခြဲသလိုေပါ့ … တ၇ားအားထုတ္တယ္ဆိုတာက စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲသလိုေပါ့။ ဘုရားတရားသံဃာ အကူအညီိနဲ ့ခြဲမွရတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ခြဲလို့ ကေတာ့ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အင္မတန္ပါရမီ ၾကီးလြန္းမွ ဆ၇ာသမားအကူအညီ မပါဘဲ ကိုယ့္၇ဲ ့စိတ္ကို ကိုယ္ ခြဲစိပ္လို ့၇တယ္။ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ဆိုတဲ ့မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတဲ့ အနတၱစြမ္းအင္ေတြ ေပၚေပါက္လာဖို ့ ခြဲစိပ္လိုက္ပါ။ ဘယ္လို ခြဲရမလဲဆိုေတာ့ .. ဘာမွ မဟုတ္တဲ ့သေဘာေလးသက္သက္ပဲ… ကိုယ့္ကိုကိုယ္မျပတ္တရစပ္ ဘာမွမဟုတ္တဲ ့သေဘာေလးသက္သက္.. နဲ ့သေဘာေလးဘဲ စိတ္ေစတသိတ္႐ုပ္ဘဲ ဘာမွမဟုတ္တဲ ့အယူကိုယူတယ္။ ဘာကိုမွ မယူဘူး။ ဘာေတြညာေတြ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ၊ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာကို မယူဘူး။ အဲ့လို မယူတဲ ့အယူကိုယူတာ။ သေဘာေလးဘဲ ျဖစ္သြားေအာင္ အ၇င္ခြဲစိပ္လိုက္ပါ။ ေယာက်ၤားစိတ္ မိန္းမစိတ္ဆို၇င္ သေဘာမျဖစ္ဘူး ။ေလာဘစိတ္ဆိုရင္ ေလာဘျဖစ္စရာနဲ ့ေပါင္းပီးေတာ့ စိတ္က စိတ္မိသားစုျဖစ္ေနေသးတယ္။ ေဒါသထြက္ေန၇င္ ေဒါသထြက္စရာ အာ႐ံုနဲ ့ေပါင္းေနလို ့ စိတ္က စိတ္မိသားစုျဖစ္ေနေသးတယ္။ စိတ္သက္သက္ေလးမျဖစ္ဘူး။ ဟုိေပါင္းဒီေပါင္းေပါင္းေန၇င္ စိတ္က နဂုိစိတ္ပဲ ႐ွိတယ္။ စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ အဲ့ေတာ့ သေဘာေလးသက္သက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ခြဲပါ။ အုန္းသီးခြဲသလိုေပါ့.. သူမ်ားက အုန္းသီးကို အ၇ည္ထြက္လာေအာင္ခြဲလို ့ရသလို ကိုယ္လည္း ခြဲလို ့ရရမွာေပါ့။ ဂဂၤါ၀ါ႒ဳသဲစုမက ဘုရားေတြ ..ဘုရားတစ္ဆူတစ္ဆူေနာက္က ၂၄သေခ်ၤေက်ာ္ဆိုတဲ့ သာ၀ကေတြ ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ရဲ ့အတုံးလိုက္ အတစ္လိုက္ စိတ္ႀကီးကို စိတ္သက္သက္ေလးျဖစ္သြားေအာင္ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ျဖစ္ေအာင္ ခြဲထုတ္သြားနိုင္တာပါဘဲ ..အခုက ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ့္အလွည့္က်တာပါ။ ကိုယ္တာ၀န္ေက်မွ ကိုယ္နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ လူေတြကိုပါ ျပန္ပီး လမ္းညႊန္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ကိုယ္တာ၀န္ေက်မွ ကိုယ္ေ၇ာ ကိုယ္နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ လူေတြပါ စိတ္တုံး စိတ္ခဲ ႀကီးကို အားကိုးၿပီးေတာ့မွ ျပႆနာတံုး ျပႆနာခဲႀကီးေတြ ေရာဂါတံုးေရာဂါခဲႀကီးေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ကို မျဖိဳခြဲေတာ့ စိတ္မွာ ေလာဘတံုး ေလာဘခဲ ေဒါသတံုး ေဒါသခဲ ေမာဟတံုး ေမာဟခဲ ႀကီးေတြ မာနတံုး မာနခဲ ႀကီးေတြနဲ ့ စိတ္မွာ ျပႆနာတက္ေနတာ။ ငါဘဲ ဆိုရင္ စိတ္က ငါဆိုတဲ့ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ကို ေပါင္းၿပီးေတာ့မွ ငါေၾကာက္ေၾကာက္ေနရမယ္။ ငါတခုခု ျဖစ္သြားမွာ ပူေနရမယ္။ တငါငါနဲ ့သာသနာျပဳ၇င္ ေၾကာက္တာဘဲ။ ဦးဇင္းတို ့သာသနာျပဳတာ စိတ္သက္သက္ေလးက ျပဳတာ။ စိတ္က ငါလို ့သတ္မွတ္ထားတဲ ့ကိုယ္လံုးႀကီးကို လံုး၀ အသိမွတ္မျပဳဘဲ လံုး၀စိတ္ထဲမွာ မထားဘဲ လံုး၀မငဲ ့ကြက္ဘဲနဲ ့သတၱိ႐ွိ႐ွိ ျပဳေတာ့ သူမ်ားမလုပ္ႏိုင္တာ လုပ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္သတၱိဘဲ။ ႐ုပ္ကေတာ့ ကိုယ္လို သူလိုဘဲ။ဒါေပမဲ ့စိတ္က အဆံုး႐ႈံးခံရဲတဲ့ သတၱိ႐ွိတယ္။ ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိတဲ ့အမွန္တရားရဲ ့သတၱိ႐ွိတယ္။ ဒီေတာ့ လုပ္စရာ႐ွိရင္ ျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္ရဲတယ္။ အေၾကာက္အရြံ ့ကင္းကင္းလုပ္ရဲတယ္။ ဘာကိုမွ မငဲ ့ကြက္ဘဲနဲ ့ဘာကိုမွ မေထာက္ထားဘဲနဲ ့လုပ္ရဲတယ္။ အမွန္တရားအတြက္ ဆိုရင္ ဘာမဆို စြန္ ့လႊတ္ရဲတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အေျပာခံၿပီး ၊ အေျခာက္အလွန္ ့ခံၿပီး အမွန္တရားအားကိုးၿပီး သာသနာျပဳတာ။ ေလာကႀကီးမွာ အားကိုးစရာမွ မ႐ွိတာ။ ကိုယ္လဲ အားကိုးခဲ့တာဘဲ။ အားကိုး စရာအစစ္မွ မဟုတ္တာ။ အမွန္တရား ကလြဲရင္ ဘာေတြညာေတြ အားကိုးမေနေတာ့ဘူး။ ဘုရင့္ေနာင္ ေဖာင္ဖ်က္သလို ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္မဆုတ္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး မႏိုင္ႏိုင္ေအာင္ တုိက္ရင္ ႏိုင္တာဘဲ။ ဒါတရားအားထုတ္တဲ ့အခါမွာ ကိေလသာက သင္ေပးလုိက္တဲ့ စြမ္း၇ည္သတၱိ။ ဒီလို အားထုတ္၇င္ ဒီလုိ စြမ္း၇ည္သတၱိ႐ွိမယ္လို ့။ ဟုိလိုလို ဒီလိုလို လုပ္ေနလို ့ေတာ့ မရဘူး။ ျပတ္သားမွ အဆံုးရႈံးခံရဲမွ ျပတ္သားရဲမွ အငတ္ခံရဲမွ .. အသက္နဲ ့လဲ ျခိမ္းေျခာက္ ၊ အစားနဲ ့လဲ ျခိ္မ္းေျခာက္၊ ဂုဏ္သိကၡါနဲ ့လည္း ျခိမ္းေျခာက္၊ ကိေလသာက အမ်ိဳးမ်ိဳးျခိမ္းေျခာက္တယ္။ ကိုယ္က သတၱိ႐ွိလြန္းမွ ေျခာက္မရေတာ့မွ ကိေလသာက ေျပးေ၇ာ။ ျဖဲေျခာက္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ကိေလသာက အင္မတန္ပိုင္ပါတယ္။ တစ္သံသရာလံုး ေျခာက္စား ေဟာက္စားလုပ္လာခဲ့တာ။ ကိုယ္ကိေလသာ အေၾကာင္းသိ၇င္ သူမ်ားကိေလသာ အေၾကာင္းသိ၇တယ္။ ကိုယ့္ကိေလသာ ႏိုင္၇င္ သူမ်ားကိေလသာ ႏိုင္တာဘဲ။ ဘာမွ ေၾကာက္စရာမ႐ွိဘူး။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္၀ါေတြ ႐ွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္၀ါေတြလို ့အေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ အဲ့ဒီကိေလသာဘဲ ႐ွိတယ္။ ဘာေကာင္ညာေကာင္ အေယာင္ေဆာင္ေနတဲ ့အဲ့ဒီ ကိေလသာဘဲ ႐ွိတယ္။ စြန္ ့ရဲ သြားတာဘဲ။ တရားအားထုတ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဘာေတြညာေတြ ၊ ဘယ္အယူညာအယူေတြ စြန္ ့၇တာဘဲ။ ငါမ႐ွိ၇င္ ဘာမွ မ႐ွိေတာ့ဘူး။ အားလံုးက ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာဘဲ ႐ွိတယ္။ ဒီစိတ္ကို စြန္ ့ႏိုင္ရင္ ဘာမဆို အကုန္စြန္ ့ႏိုင္တာဘဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာက အေၾကာက္ေ၇ာဂါ အၾကီးက်ယ္ စြဲကပ္ေနတာ။ ဦးဇင္းတို ့လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသား တေယာက္အေနနဲ ့အားထုတ္ေတာ့ ဒီေရာဂါရဲ ့ဒါဏ္ကို ေကာင္းေကာင္းခံရတာေပါ့။ မန္မာႏိုင္ငံသားေတြရဲ ့ကိေလသာ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့။ တရားနဲ ့မွ ႐ွင္းလို ့၇တာ။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးလို ့႐ွင္းမရျဖစ္ေနတာ။ တသံသရာလံုး ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးလာခဲ့တာ။ တရားနဲ့ ႐ွင္းမွ။ ငါဆိုတာ ကိေလသာ ဖန္ဆင္းထားတဲ ့ဇာတ္ေကာင္ေလးတစ္ေကာင္။ ကို္ယ့္အားကိုယ္ကိုးလုိက္ရင္ ကိေလသာရဲ ့လွည့္ကြက္မိသြားဘီ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးဘဲ လုပ္ရမွာ။ ဘာမွမဟုတ္တာကို ပန္းတိုင္ထားပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဘာမွမဟုတ္တာ။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကေလးက အစဘာမွမဟုတ္တာ။ ဘာမွ မဟုတ္တဲ ့အဆင့္ မေ၇ာက္ေ၇ာက္ေအာင္ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကို ထပ္ခြဲ ပါ။ အေတြးနဲ ့ေပါင္းၿပီး အေတြးစိတ္၊ အေဆြးနဲ ့ေပါင္းပီး အေဆြးစိတ္ ၊ အေၾကာက္နဲ ့ေပါင္းၿပီး အေၾကာက္စိတ္ ဆိုရင္ ဓါတ္မကြဲေသးဘူး။ စိတ္က အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ ႐ွိေသးတယ္။ စိတ္တံုးစိတ္ခဲ ႀကီး႐ွိေသးတယ္။ လိုခ်င္မႈနဲ ့ေပါင္းၿပီးေလာဘစိတ္ဆိုရင္ စိတ္တံုးစိတ္ခဲ ႀကီး႐ွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါကို္ မကြဲကြဲေအာင္ ခြဲ ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူး ။ ဦးဇင္းက ဘာမွ မဟုတ္တဲ ့အမွန္တရားကို ယံုၾကည္တဲ့ အေနနဲ ့ သဒၶါတရားအား ပညာအား သမာဓိအား အကူညီ ယူၿပီးေတာ့မွ က္ိုယ့္ရဲ ့အတၱစိတ္ကို အနတၱဆိုက္လာေအာင္ အစြမ္းကုန္ျဖိဳခြဲပါ။ ဒါဟာ ႐ုပ္ကို ဓါတ္ခြဲ သလို စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲပါဘီ။ ဘာေတြညာေတြကို သိမေနတဲ ့အတၱကင္းတဲ ့စိတ္သက္သက္ေလး ျဖစ္သြားတဲ ့အဆင့္အထိပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာကို ပထမတဆင့္ ပန္းတုိင္ထားပါ။ စိတ္ကေလးက သူ ့ဟာနဲ ့သူ စိတ္သက္သက္ဆိုရင္ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္က စိတ္သက္သက္ မျဖစ္ပဲ လူ ့စိတ္ေယာဂီစိတ္ ေယာက်ၤားစိ္တ္ မိန္းမစိတ္ ဘုန္းႀကီးစိတ္ သီလ႐ွင္စိတ္ျဖစ္ေနလို ့.. စိတ္က ဓါတ္မခြဲတဲ ့အတြက္ အင္အားမ႐ွိဘူးျဖစ္ေနတာ။ ကုိယ္လို သူလို ေယာက်္ားစိတ္က ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ရဲ ့အင္အားဘဲ ႐ွိတယ္။ ကုိုယ္လို သူလို အင္အားဘဲ ႐ွိတယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ ့စိတ္က ကိုယ္လိုသူလို မိန္းမတစ္ေယာက္ရ ဲ ့အားဘဲ ႐ိွတယ္။ ဘာေတြညာေတြ မဟုတ္ဘူး။ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္က မဟုတ္တာေတြကို အဟုတ္လုပ္ၿပီး သိမေနရဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေနရမယ္။ စိတ္သက္သက္ေလးနဲ ့မေနတတ္ေနတတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ တျခားအေ၇းေတြကို ေဘးခ်ိတ္ထားပါ။ အနတၱစြမ္းအားက အႀကီးဆံုးဘဲ ။ဘုရားျဖစ္ဘီဆိုမွေတာ့ ဘာလိုေတာ့မလဲ ။ အဲ့ဒီလိုဘဲ ႐ုပ္ေလာကမွာ ဘုရားက အႀကီးဆံုး အျပည့္စံုဆံုး ျဖစ္သလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွလည္း အတၱကင္းတဲ ့အနတၱစိတ္က လုိေလေသးမ႐ွိေအာင္ ၿပီးျပည့္စံုတယ္။ ၿပီးျပည့္စံုတဲ့ အတၱကင္းတဲ ့စိတ္ျဖစ္ဖို ့သာ အေ၇းႀကီးပါ။ ဒီအေ၇းႀကီးလိုက္ရင္ က်န္တာဘာအေ၇းမွ ၾကီးစရာ မလိုေတာ့ဘူး။ အနတၱစြမ္းအားက ျပႆနာအားလံုးကို ႐ွင္းၿပီးသား။ အတၱစိတ္က ကိုယ့္ရဲ ့အတၱစြမ္းအားနဲ ့ကိုယ္႐ႈတ္ေနတာ။ မျပည့္စံုတဲ့ စိတ္နဲ ့မျပည့္မစံုျဖစ္ေနတာ။ လုိခ်င္တဲ ့စိတ္န ဲ့ အလိုမကင္းျဖစ္ေနတာ။ ပူပန္တဲ ့စိတ္နဲ ့အပူမကင္း ေၾကာက္တဲ ့စိတ္န ဲ ့အေၾကာက္မကင္းျဖစ္ေနတာ။ ကို္ယ့္ရဲ ့မျပည့္စံုတဲ ့စိတ္ေၾကာင့္ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနတာ။ ျပည့္စံုတဲ ့စိတ္ စြမ္းအား႐ွိတဲ ့စိတ္နဲ ့ဆိုရင္ ျပႆနာတက္စရာ အေၾကာင္းမ႐ိွဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့သာ မျပတ္တရစပ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေနပါ။ ကိုယ့္ကို ကိုယ္ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာေနပါ။ သတိေပးေနပါ။ အဲ့ဒါဆိုရင္ စိတ္ကေလးက ဘာမွမဟုတ္တာကို ရိပ္မိလာမယ္။ စိတ္က အလုိလို သိမွာ။ ကိုယ္သိခ်င္လို ့မသိဘူး ။ တ၇ားက လို ခ်င္လို ့ရရင္ အကုန္တရားရကုန္မွာေပါ့။ လိုခ်င္လို ့ရတာ မတရား ။စိတ္ကေလးက ဘာေတြညာေတြန ဲ ့ကြဲသြားပီးမွ စိတ္သက္သက္ေလးျဖစ္ေနတာ သူက ဘာကိုမွ သိမေနဘူး သူ ့ဟာနဲ ့သူျဖစ္႐ံုသက္သက္ကေလး။ အစပိုင္းမွာေတာ့ ခဏတျဖဳတ္ေလး။ ကိုယ့္ဟာနဲ ့ကိုယ္ေနတတ္လာတယ္။ ဘာေတြညာေတြကို မျငိတြယ္ဘဲနဲ ့ေနတတ္တာ အနတၱဥာဏ္ပါဘဲ။ ၀ိပႆနာ ဥာဏ္ပါဘဲ ။ အဲ ့လိုျဖစ္လာရင္ ၾကာၾကာေနႏုိင္ဘို ့ ဒီအနတၱစြမ္းအင္ေလးကို ၅မိနစ္၁၀မိနစ္ေလာက္ တဆက္တည္းျဖစ္သြားဘို ့ဆက္ခါဆက္ခါ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ႏုိင္ဘို ့၊ အစဥ္အလာေကာင္းသြားေအာင္ အ႐ွိန္အဟုန္ေကာင္းသြားေအာင္ ၾကိဳးစားႏိုင္၇မယ္။ ၾကိဳးစားတယ္ဆိုလဲ ငါပါလို ့မရဘူး။ အနတၱစြမ္းအင္ကို ထိမ္းသိမ္းထားႏိုင္ဘို ့လိုပါတယ္။ ဘာေတြညာေတြသိေနရင္ အတၱဘဲ ။ ဘာမွမဟုတ္တာသိေနရင္ စိတ္က အတၱကင္းေနတာဘဲ ။ စိတ္ကို ခြဲပီးသြားေတာ့ ျပန္မတြဲေစဘို ့ ၇န္ျဖစ္ေနတဲ ့လူ၂ေယာက္ကို လူခ်င္းခြဲလိုက္သလို ခြဲပီးေတာ့ ျပန္မေပါင္းဘဲ ထားမွ ျပန္ေပါင္း၇င္ ျပန္ျဖစ္ေနအံုးမယ္။ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခု ကုန္ဆံုးသြားပီးေတာ့မွ ျပန္ေပါင္းတာ ကိစၥမ႐ွိဘူး။ ေဒါသထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ဒီ၂ေယာက္ကို မေပါင္းဘဲထားမွ …အဲ့လိုဘဲ စိတ္နဲ့ သတ္မွတ္ထားတဲ ့အာ႐ံုေတြနဲ ့ေတာင္ ၅မိနစ္၁၀မိနစ္ေလာက္ မေပါင္းဘဲ ထားႏိုင္မွ သူ ့ဟာနဲ့သူ စိတ္သက္သက္ေလး မေပါင္းဘဲ ထားႏုိင္မွ…..ဒါအနတၱစြမ္းအင္ကို စုစည္းပါဘီ။ အနတၱစုေပါင္း စြမ္းအားကို တည္ေဆာက္ပါဘီ။ အတၱကင္းတဲ့ငါမပါတဲ့ တခုခု တေယာက္ေယာက္ တခိ်န္ခ်ိန္ တေနရာရာ ဆိုတဲ ့သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို မျငိတြယ္နဲ ့။ အတၱကင္းတဲ့ စိတ္သက္သက္စြမ္းအင္ေတြ စုစည္းပီးေတာ့မွ အနတၱဗံုး မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတာ ေပၚေပါက္လာပီးေတာ့မွ ဘယ္ေတာ့မွ တခုခု အျဖစ္ျပန္ပီးလက္ခံလို ့မရေတာ့ေအာင္ ျဖိဳခြဲလိုက္တဲ့ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ဆိုတဲ ့အနတၱစြမ္းအား ေပၚေပါက္လာပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီလိုခြဲလိုက္ရင္ စိတ္ထဲမွ တခုမ႐ွိေတာ့တာ။ စိတ္ထဲမွာ နာတယ္ဆိုတာ တခုခုေပါ့ ။ေကာင္းတယ္ဆို၇င္ တခုခုေပါ့ ။ သိေနတယ္ဆို၇င္ တခုခုေပါ့ ။ အဲ့ဒီ တခုခုကို တခါတည္း အျပတ္႐ွင္းလိုက္တာ။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ပီးေတာ့မွ ႏွလံုးသားထဲမွာ ဒီအယူဆိုတာ မ႐ွိေတာ့ေအာင္ ဒုကၡေ၀ဒနာေပၚလဲ အဲ့ဒီလို မ႐ွိေတာ့ေအာင္ ဖ်က္စီးပစ္ႏိုင္တာ အနတၱစြမ္းအားေပါ့။ ႐ုပ္ေလာကမွာ အႏုျမဴဗံုး နယ်ဴးကလီးယားဗံုးက အစြမ္းထက္သလို စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာလည္း စိတ္ကို ဓါတ္ခြဲ၇င္ လည္း အန တၱစြမ္းအင္ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ အဲ့အနတၱစြမ္းအားက တသံသရာလံုးက ယူလာတဲ့ အယူမွားေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ပီးေတာ့မွ မမွားေတာ့ေအာင္ ျဖိဳခြဲႏိုင္တဲ ့စြမ္း၇ည္႐ိွပါတယ္။ ကုိယ့္ရဲ ့အတၱစိတ္ကို မ်ိဳးျဖဳတ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ သတၱိ႐ွိပါတယ္။ တသံသရာလံုး ထုတ္မရတဲ ့တစ္ခုခုဆိုတဲ့ အစြဲ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆိုတဲ့ ငါစြဲ ၊ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ဆိုတဲ့ ဘ၀စြဲ၊ သက္တမ္းစြဲ၊ တစ္ေနရာရာဆိုတဲ့ ေတာစြဲေတာင္စြဲ၊ လူ ့ဘံုစြဲ နတ္ဘံုစြဲ ျဗဟၼာဘံုစြဲ ေတြ အစဲြေပါင္းစံုေတြကို အနတၱဗံုးၾကဲလိုက္၇င္ တခါတည္း ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ပီးေတာ့မွ နလံမထူႏိုင္ေအာင္ ကိေလသာကို အျပတ္႐ွင္းတဲ့ နည္းပါဘဲ။

Things To Be Done When A Family Member Is Critically Ill
ေသအံ့ဆဲဆဲပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ တစ္ဦတစ္ေယာက္အား အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကူညီ ေစာင့္ေ႐ွာက္မႈ ျပဳအပ္ေသာ အခ်က္မ်ား
1. Overcoming our own fear and attachment

The best way to help someone who is dying to encourage him to have a positive, peaceful mind. That means beings free of disturbing emotions such as fear, anger, attachment, depression, etc. To be able to help someone else achieve such a state of mind ,we need to work first on our own state of mind,i.e. work on reducing our own fear,etc. If we ourselves have disturbing emotions regarding death,it will be very difficult to help another person overcome his.
In ther case of loved ones, it is best to learn to let them go. Clinging to them will cause both our mind and the mind of the dying to be disturbed .so it is advisable to be calm and peaceful,willing to listen to whatever they wish to say. Be kind, sensitive and supportive, but try to avoid strong emotional reactions.
ေသရေတာ့မည္ကို ထိတ္လန့္တုန္လႈပ္မႈႏွင့္ တြယ္တာေသာ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္၇န္ ေသခါနီးသူတစ္ေယာက္ စိတ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းမႈရ႐ွိေစ၇န္အားေပးျခင္းသည္ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းျဖစ္သည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ေၾကာက္႐ြံ ့ထိတ္လန္းျခင္း၊ ေဒါသျဖစ္ျခင္း၊တြယ္တာတပ္မက္ျခင္း၊ စိတ္ဓါတ္က်ျခင္းစသည္ ့ အေႏွာက္အယွက္မ်ားျဖစ္ေစသည့္ စိတ္လႈပ္႐ွားမ်ား မျဖစ္ေပၚေစ၇န္ လုပ္ေဆာင္ေပး၇မည္။ ဒီလုိ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ပထမဦးဆံုးလုပ္ေပး၇မွာက မိမိတို ့ရဲ ့ ထိုသူႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ပူပင္ေသာကစိတ္ေတြကို ေလွ်ာ့ခ်ထား၇မည္။ အကယ္၍ မိမိကိုယ္တိုင္ ထိုေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္ပီး တုန္လႈပ္ေနမယ္ ဆုိရင္ ေသခါနီးသူကို ကူညီဖို ့ခက္လိမ့္မည္။ ေသခါနီးသူရဲ ့ခ်စ္ခင္တြယ္တာသူေတြကို အျပင္ကို ထြက္ေနပါေစ။ သူတို ့ေျပာခင္တာေတြကို နားေထာင္ထားပီး လုိ အပ္တဲ့ အေထာက္အကူျပဳေပးပါ။ သို ့ေသာ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္တြန္းမႈ၊ တုန္ ့ျပန္မႈေတြကို ေ႐ွာင္႐ွားေပးပါ။

2. The dying person too should be encouraged to accept death as a natural and inevitable phenomenon, and that all of us come according to our kamma and have to go according to our kamma.
All beings surely die ,have always died and will always die. In the same way I shall surely die , doubt about this does not exist in me.
ေသခါနီးသူကိုလည္းေသျခင္းတရားဆိုသည္မွာ မေ႐ွာင္လြဲ ႏိုင္သည့္ သဘာ၀တကား တစ္ခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို သတိေပးဖုိ ့လိုပါသည္။ ဇာတိ၇လာသူအားလံုးဟာ ကိုယ့္ကံတ၇ားအရ ေမြးဖြားလာၾကပီး မိမိတို ့၏ကံကုန္သြားပါက ေသဆံုးသြား၇တာပဲလို ့ဆင္ျခင္ႏုိင္ဖို ့ေျပာျပေပးပါ။

3. He should constantly be encouraged to reflect on the good deeds that he has done ,and reassured that these wholesome deeds of his will lead him to a good rebirth and support him in his next life.
I am the owner of my deeds, heir of my deeds; I originate from my deeds, am bound to my deeds ,have my deeds as my refuge. Whatever deed I do , whether good or bad , I shall be its heir.
ထိုသူျပဳလုပ္ခဲ့တဲ ့ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို ျပန္ျပီး သတိရေအာင္ သတိေပးေန၇မည္။ အဲ့ဒီေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ အား ကြယ္လြန္ၿပီးသည့္ေနာက္ ေကာင္းတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို ေ၇ာက္ေအာင္လည္း အက်ိဳးျပဳမည္။ ကိုယ့္ရဲ ့ေကာင္းမႈ ကံေတြဟာေနာက္ဘ၀အတြက္မ်ားစြာ အေထာက္အပံ ့ျဖစ္ဖို ့ေသခ်ာတဲ့ အေၾကာင္းသိေအာင္ သတိ၇လာေအာင္ အားေပးပါ။

4. Family members may reassure the dying person that he doen’t need to worry about them , that he should keep his mind calm and peaceful ,and that it will be allright to go when his time comes.
မိသားစုမ်ားကလည္း ေသခါနီးသူကို မိမိတို့အတြက္ ဘာမွ်မပူပန္ပါႏွင့္။ ဘ၀ကူးေျပာင္းဖို ့အခ်ိန္က်ေ၇ာက္လာၿပီး ဆို၇င္ စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းစြာနဲ ့သြားႏိုင္ေၾကာင္း အသိေပးပါ။

5. Give donations and do other meritorious deeds in his name and share the merit which him. If possible, get him personally involved in the meritorious act, or else he should be informed about it and he should acknowledge it. Here he is happy ,hereafter he is happy. I n both states the well doer is happy. “ Good have I done “ (thinking thus ), he is happy. Futhermore , is he happy, having gone to a blissful state.
မိသားစုမ်ားက ထိုသူအေနႏွင္ ့ အလွဴဒါနမ်ား၊ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေဆာင္႐ြက္ေပးျပီး ကုသိုလ္အဖို ့ကို အမွ်ေပးေ၀ပါ။ ျဖစ္ႏိုင္ပါက ေကာင္းမႈကုသိုလ္ မ်ား ျပဳလုပ္၇ာတြင္ ထိုသူကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္၇န္ (သို ့မဟုတ္) ထိုသူအေနျဖင့္ ထိုကုသိုလ္ ေကာင္းမႈကို ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး၇န္ အသိေပးပါ။
6. Teach how to give up mind /doing meditation by either monks or laymen could be organized to comfort the dying person and his family members.
ထိုသူႏွင့္ ၄င္း၏ မိသားစုမ်ား စိတ္သက္သာမႈ ရ႐ွိေစ၇န္ ဘုန္းႀကီး၊ ရဟန္းမ်ားကို ျဖစ္ေစ၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ျဖစ္ေစ သင့္ေလ်ာ္ေသာ တ၇ားႏွလံုးသြင္း ကို သတိေပးသင္ေပးပါ။

7. He should be encouraged to take refuge in the Buddha ,the Dhamma and the Sangha .

Monks could be invited afor breakfast or lunch dana and gifts in the form of requisites could be prepared for him to offer to the Sangha.
ထိုသူအား ဗုဒၶ၊ ဓမၼ၊ သံဃ အရိပ္မွာ ခိုလႈံႏိုင္ရန္ အားေပးသင့္ပါသည္။ သံဃာေတာ္မ်ား ပင့္ဖိတ္၍ အာ႐ုံဆြမ္း၊ ေန ့ဆြမ္းစသည့္ သံ ဃာမ်ားအတြက္ အပ္စပ္ေသာ ၀တၱဳ ပစၥည္းမ်ားကို လူနာအတြက္ ဒါနကုသိုလ္ျပဳႏိုင္၇န္ စီစဥ္ ေဆာင္႐ြက္ေပးပါ။

8. IF the dying person has been practicing meditation, remind him of the importance of mindfulness. Encourage him to constantly note the arising and falling of events,viz,thoughts,memories,emotions,visions,sensory perceptions.

True it is ; householder, that your body is sickly ,solied and encumbered.For householder,who would claim even a moment’s health, carrying this body about ,except through sheer foolishness? Therefore,householder,thus you should train yourself; “ Though my body is sick, my mind shall not be sick. “ Thus, householder, must you train yourself.
အကယ္၍ ထိုသူသည္ တ၇ားဘာ၀နာ ႐ႈပြားေနသူ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့လွ်င္ အမွတ္သတိႏွင့္ ေန၇န္ အေရးႀကီးေၾကာင္း ေဘးမွ သတိေပးေနပါ။ အစဥ္အၿမဲ အ၇ာခပ္သိမ္းတို ့သည္ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္ေနျခင္းကို ႐ႈမွတ္ပြားမ်ားေနရန္ အားေပးပါ။
ဥပမာ။ အေတြးမ်ား၊ သတိရစရာမ်ား ၊ စိတ္ခံစားမႈမ်ား အာ႐ုံခံစားမႈ စသည္တို ့ျဖစ္ပါသည္။
ေ၇ာဂါေ၀ဒနာေၾကာင့္လူနာ၏ ခႏၶာကိုယ္မွာ ေန၇ာ အႏွံ ့မခံမ၇ပ္ ႏိုင္ေအာင္ နာက်င္ေသာ ေ၀ဒနာမ်ားေပၚေနေသာ္လည္း စိတ္ကို မနာရေအာင္ သတိေပးပါေလ။

9. Dhamma friends who are practitioners of meditation can be invited to radiate loving-kindness(metta)to the dying person to ease his suffering.
In their absence , you too can do it by yourself,then to the sick person. You may mentally use words like . “ May you be well and happy. May you be free from suffering, May you be healthy. May you be at peace.” Feel the peaceful metta from your heart envelop and penetrate the heart of the sick person. Feel the vibrations that come with the loving-kindness enveloping the sick person’s body.
တ၇ားဘာ၀နာ႐ႈပြားေလ့႐ွိေသာ္ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားကို ဖိတ္ေခၚ၍ ေသခါနီးလူနာခံစားေနရေသာ ဒုကၡေ၀ဒနာမ်ား သက္သာရာရေစျခင္းငွာ ေမတၱာဓါတ္မ်ား ျပန္ ့လႊင့္ခိုင္းႏုိုင္ပါသည္။ ထိုသို ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မ႐ွိလွ်င္လည္း သင္ကိုယ္တိုင္ ထိုအလုပ္ကို ျပဳလုပ္ေပးႏုိင္ပါသည္။
လူနာအနီးတြင္ သက္သက္သာသာအေနအထားျဖင့္ ထုိင္၍ ပထမ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ ေမတၱာပို ့ပါ။ ထို ့ေနာက္လူနာကို ထိထိေ၇ာက္ေ၇ာက္ ေမတၱာပို ့ပါ။ သင္သည္ စိတ္ထဲမွ ေအာက္ပါ စကားလံုးမ်ားကို ႐ြတ္ဆို၍ ေမတၱာပို ့၇ပါမည္။ လူမမာကို အာ႐ံုစိုက္၍ .. သင္သည္က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ။ ခံစားေန၇ေသာ ဒုကၡ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ပါေစ။ သင္က်န္းမာေ၇းေကာင္းမြန္လာပါေစ။ သင္၏ႏွလံုးစိတ္၀မ္းျငိမ္းေအးပါေစ။.. ဟု ေမတၱာလႊတ္ေပးပါ။ သင္၏ ႏွလံုးသား၌ ျငိမ္းေအးေသာ ေမတၱာဓါတ္ကို ခံစားလာရသည့္အခါ လူနာ၏ ႏွလံုးသားအတြင္းသို ့လႊမ္းျခံဳ၍ ေဖာက္ထြင္း၀င္ေ၇ာက္သြားပါလိမ့္မည္။ ထိုမွတဆင့္ ေမတၱာဓါတ္ႏွင့္အတူ ရ႐ွိလာေသာ ေမတၱာလႈင္းမ်ားသည္လည္း လူနာ၏တစ္ကိုယ္လံုးသို ့လႊမ္းျခံဳသြားသည္ကို ခံစား၇ပါလိမ့္မည္။

10. Helping someone who is not a Buddhist .

If the dying person belongs to another religion or has little faith in the Budddha sasana, encourage him to have faith, to pray , to have positive thoughts,etc. In accordance with his religious beliefs and practices. Do not try impose your own beiefs to convert him as this may give rise to confusion,disturbing emotions or negative thoughts in the mind of the dying .
If the person has no religion, but seems to be openminded,you can try to talk about the Dhamma, for example ,about loving-kindness and compassion, about the truth of impermanence ,about the Four Noble Truths,etc. You can try to talk about the Buddha, taking refuge in the Triple Gem,etc. But be sensitive; don’t be aggressive,otherwise the person could react negatively. If the person has no interest in religious or spiritual matters, find ways to talk to him so that he can be free of anger, attachment,fear ,etc, and have a positive ,peaceful state of mind.
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မဟုတ္ေသာ လူနာတစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ျခင္း
အကယ္၍ ေသခါနီးလူနာသည္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မဟုတ္ဘဲ အျခားေသာဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ သို ့မဟုတ္ သာမာန္ မိ႐ုိးဖလာ ဗုဒၶဘာသာ ၀င္ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ၄င္း၏ ဘာသာေ၇း ယံုၾကည္မႈမ်ား၊ ေလ့က်င့္အားထုတ္မႈမ်ားအရ ေကာင္းျမတ္ေသာ အေတြးအေခၚ မ်ား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ယံုၾကည္မႈတိုးပြားလာေအာင္ အားေပးတိုက္တြန္းပါ။ တိုက္တြန္းအားေပးေနသူ၏ ဘာသာသို ့ေျပာင္းလဲယံုၾကည္လာေအာင္ မၾကိဳးစားပါႏွင့္ ။ အကယ္၍ ထိုသို ့ျပဳလုပ္ခံပါမူ ေသခါနီးလူ၏ စိတ္ထဲတြင္ စိတ္႐ႈတ္ေတြးမႈ၊ စိတ္ခံစားလႈပ္႐ွားမႈေတြ အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္လာႏိုင္ပါသည္။
လူနာသည္ မည္သည္ ့ဘာသာတရားမ်ားကိုမွ ကိုးကြယ္သူ မဟုတ္ဘဲ အမွန္တရား မ်ားကို သာ လက္ခံထားႏိုင္မည္ ့စိတ္ထား ႐ွိသူျဖစ္ခဲ ့လွ်င္ ထိုသူအား ဗုဒၶတ၇ားေတာ္မ်ားကို ေျပာျပႏိုင္ရန္ၾကိဳးစားပါ။ ဥပမာ။ ေမတၱာတရား အေၾကာင္း၊ ဂ႐ုဏာတရားအေၾကာင္း၊ အနိစၥသေဘာ၊ သစၥာ၄ပါး စသည္တို ့ျဖစ္ပါသည္။ ဗုဒၶဘုရား႐ွင္၏ အေၾကာင္း၊ ဘုရားတရားသံဃာ ရတိာ၃ပါး၏ အရိပ္မွာ ခိုလႈံဖို ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါ။ သို ့ေသာ္လည္း သတိထား၍ လူနာနား၀င္ေအာင္ ညင္ညင္သာသာေအာင္ ေျပာျပဖို ့လိုပါသည္။ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သည္ကိုသာ ဇြတ္တိုက္တြန္းလွ်င္ ထိုလူနာသည္ အေတြး အာ႐ုံမ်ား မွားယြင္းသည့္ဘက္သို ့ေ၇ာက္သြားႏုိင္ပါသည္။
ထိုသူသည္ နာမ္သေဘာတရားမ်ားကို စိတ္၀င္စားမႈမ႐ွိလွ်င္ ေဒါသသေဘာ၊ တြယ္တာမႈသေဘာတို ့ကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ သေဘာေပါက္ေအာင္ စိုးရိ္မ္ေၾကာက္႐ြံ ့မႈစသည္မ်ားကို မထား႐ွိ၇န္ နညး္လမ္းမ်ား႐ွာေဖြ၍ ေျပာျပလွ်င္ ထိုသူမွာ ျငိမ္းေအးေသာ စိတ္အေျခအေနရ႐ွိႏိုင္ပါသည္။
အ႐ွင္အဂၢစိတၱ(Aggacitta Bhikkhu) အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေ၇းသားျပဳစုေသာ Dying to live ( The Role of Kamma in Dying and Rebirth) စာအုပ္မွ…

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေယာက်ာ္းစြဲ၊မိန္းမစြဲ၊ဘာသာစြဲ၊ေယာဂီစြဲကိုျဖဳတ္ပါ၊ဘယ္လိုျဖဳတ္ရမလဲဆိုေတာ့သေဘာေလး သက္သက္ ပဲလို႔ စိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္ပဲလို႔ ခံယူလိုက္ပါ၊ ဒါဗုဒၶဘာသာကို ဘာသာျခားေတြ႐ႈထာင့္က ေလ့လာတာလဲမဟုတ္ဘူး၊ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ႐ႈေထာင့္က ငါဗုဒၶဘာသာပဲဆိုၿပီးဗုဒၶဘာသာ႐ႈေထာင့္က ေနၿပီးေတာ့့မွ ဟိုစာဖတ္ဒီစာဖတ္နဲ႔ ဟိုေမးဒီေမးနဲ႔ ေလ့လာတာလဲမဟုတ္ဘူး၊ ဗုဒၶဘာသာ႐ႈေထာင့္က ဗုဒၶဘာသာကိုေလ့လာနည္းလဲမဟုတ္၊ဒါလုပ္ေနက် သူလိုကိုယ္လိုအလုပ္ေတြပဲ ငါဘာသာျခားပဲ ဆိုၿပီးဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲဆိုၿပီးေလ့လာတာ ကိုယ္လိုသူလုိဘာသာျခား ေတြလုပ္ေနတဲ့အလုပ္၊ ငါဗုဒၶဘာသာပဲဆိုၿပီးကိုယ့္ဘာသာအေၾကာင္းသိမွာပဲဆိုၿပီး ဗုဒၶဘာသာ၀င္အစြဲႀကီးနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကို ေေလ့လာတာလည္း ဒါဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ႕ရိုးရာအလုပ္ပါပဲ၊ ထံုးတမ္းစဥ္လာအလုပ္ပါပဲ၊ ၀ိပႆနာေခတ္ ျဖစ္လာေတာ့ေယာဂီပဲဆိုၿပီးေတာ့ ဘာေယာဂီ၊ညာေယာဂီဆိုတဲ့ အေရျခံဳၿပီးေတာ့မွ မိုးကုတ္ေယာဂီအေနနဲ႔ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ လမ္းၫႊန္ခ်က္အတိုင္း ဗုဒၶဘာသာကိုေလ့လာတယ္ဆိုတာကလည္း မိုးကုတ္ေယာဂီေတြပံုေနတာပါပဲ၊ ဒါထံုးတမ္းအစဥ္အလာပဲ၊ လုပ္ေနက်အလုပ္ပဲ၊ သူလိုကိုယ္လိုအလုပ္ပါပဲ၊ သိပၸံပညာရွင္ေတြ႐ႈေထာင့္ကေနၿပီးေတာ့မွငါသိပၸံပညာရွင္ပဲဆိုၿပီး၊ ဒါမွမဟုတ္လဲသိပၸံပညာကိုအတည္ယူ ၿပီးေတာ့မွသိပၸံပညာရွင္ေတြရဲ႕ေေတြ႕ရွိခ်က္ေတြကို ဘုရားေဟာလို႔ယံုၾကည္ၿပီးေတာ့မွ သိပၸံပညာနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာကို ေလ့လာထားတဲ့နည္းစနစ္ေတြဟာလည္း သိပၸံပညာ ေပၚေပါက္လာ ကတည္းက ေလ့လာခဲ့တဲ့ နည္းစနစ္ပါပဲ၊ ဒါေပမဲ့အခုဦးဇင္းေျပာတဲ့နည္းစနစ္က ဗုဒၶဘာသာကိုေလ့လာတဲ့ နည္းစနစ္ကေတာ့ ၾကားဖူးဖို႔ေတာင္မလြယ္္တဲ့နည္းစနစ္ပါပဲ၊ ဘယ္လိုစနစ္လဲဆိုေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမအတိုင္း စိတ္ ၊ေစတသိတ္၊ရုပ္ပဲ၊ အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱပဲ၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ အယူ၀ါဒအတိုင္း အဲဒီအယူ၀ါဒနဲ႔အညီ က်င့္ၾကံျခင္းအားျဖင့္နားလည္လာတဲ့ စိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္အေၾကာင္း၊ အနိစၥ၊ဒုကၡ၊အနတၱအေၾကာင္း၊ ဗုုဒၶဘာသာရႈေထာင့္ ေတြကိုစြန္႔ၿပီးေတာ့မွ သိပၸံပညာကိုလက္ခံတဲ့လူငယ္ျဖစ္ေပမဲ့ သိပၸံပညာကို ပညာ ရွင္ေတြေျပာတာကို စြန္႔လႊတ္ၿပီးေတာ့မွ ဘုရားေဟာကိုစိတ္၊ေစတသိတ္၊ရုပ္ကို၊ ခႏၶာငါးပါးကို၊ ဒုကၡသစၥာကို၊ အနိစၥ၊ဒုကၡအနတၱကို၊ ဘာမွမဟုတ္တာကို အတည္ယူၿပီးေတာ့မွ ဘာမွမဟုတ္တဲ့႐ႈေထာင့္ကေနၿပီးေတာ့မွ ေနႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနျခင္းျဖင့္ နားလည္ေနျခင္းျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း၊ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာအေၾကာင္းပါ၊ ဒါစိတ္ကူးဖို႔ေတာင္မလြယ္ပါဘူး၊ ကိုယ္ကတစ္ခုခုကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီးေတာ့မွပဲ ေလ့လာ တာက အက်င့္ပါေနတယ္၊ သားသမီးပဲဆိုၿပီးေတာ့မွ သားသမီးစြဲနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေဖေတြ၊ အေမေတြေတြ႕ေနတာေပါ့၊ ေယာက်ာ္းဆိုတဲအစြဲနဲ႔ၾကည့္ေတာ့ မိန္းမေတြ႕ေနေရာ၊ မိန္းမဆိုတဲ့အစြဲနဲ႔ ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ဆန္႔က်င္ဖက္ေယာက်ာ္းေတြ႕ေနေရာ၊ ဗုဒၶဘာသာ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာသာျခားေတြ႕ေရာ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳး႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ေတာ့ လူမ်ိဳးျခားေတြ႕ ေရာ၊ကေလးလူႀကီးမွာလည္း ကေလး႐ႈေထာင့္ကေနၾကည့္ေတာ့ လူႀကီးေတြ႕ေနေရာ၊ သိပၸံပညာရွင္ ႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ေတာ့ သိပၸံနည္းလမ္းမက်တာေတြ႕ေရာ၊ သိပၸံပညာရွင္ကလည္း သိပၸံပညာကို အမွန္တရား လုပ္ၿပီးေတာ့မွကိုးကြယ္တာပဲ၊ကိုယ္ကိုင္ထားတဲ့လက္နက္ကိုမခ်ဘူး၊လူႀကီး႐ႈေထာင့္ကၾကည္ေတာ့ကေလးေတြ႕ေရာ၊ဆင္းရဲသား႐ႈေထာင့္ကၾကည့္ေတာ့သူေ႒းေတြ႕ေရာ၊ဆင္းရဲသားဆိုတာကိုသိမ္းပိုက္ၿပီးၾကည့္လိုက္ေေတာ့ အားလံုးတိုင္းက ကိုယ့္ထက္ခ်မ္းသာခ်ည္းပဲျဖစ္ေနေရာ၊ သူေ႒းဆိုတဲ့ ႐ႈေထာင့္ကေနၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆင္းရဲသားေတြ႕ၿပီးေတာ့ အထင္ေသးစရာျဖစ္ေရာ၊ သိမ္းပိုက္ ၿပီးေတာ့မွၾကည့္တာရိုးရာအလုပ္ပါ၊ ဦးဇင္းတို႔ဘုန္းႀကီး၀တ္တ့ဲအခါက်ေတာ့ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ အရည္အခ်င္း ဟာဘာမွမရွိဘူး၊ ငါလည္းဘာမွမရွိ၊ ဘုန္းႀကီးေတြတတ္တဲ့ပညာလည္းမတတ္ဘူး၊ မ႐ြတ္တတ္၊ မဖတ္တတ္ဘူး၊ ဘုန္းႀကီးေတြစိတ္၀င္စားတဲ့၂လံုး ၃လံုး လည္းစိတ္မ၀င္စားဘူး၊ လာဘ္ေပါဖို႔လည္း စိတ္မ၀င္ စားဘူး၊ ဘာဘြဲ႕ညာဘြဲ႕လည္းမလိုခ်င္ဘူး၊ ေက်ာင္းပိုင္ျဖစ္ဖို႔လည္းစိတ္မ၀င္စားဘူး၊ ေနစရာမရွိရင္ သစ္ပင္ ေအာက္မွာေနမယ္ဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔၀တ္လာတာ၊ ဒါသူမ်ားကိုသာၾကည့္တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သာ ဆုပ္ကိုင္ တတ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ဘုန္းႀကီးအရာမ၀င္ဘူးဆိုၿပီး ေခါင္းေတာင္ေဖာ္ရဲစရာမရွိပါဘူး၊ ငါဘုန္းႀကီးပဲ ဆိုၿပီးမွသာ တျခားဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔လိုက္ႏိႈင္းၿပီးျဖစ္ခ်င္မယ္ဆိုရင္ အင္မတန္ မ်က္ႏွာငယ္ ေနရပါလိမ့္မယ္၊ ကိုယ့္အျဖစ္ကအင္မတန္ဆိုးတာပဲဆိုၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ဆုပ္ ကိုင္မႈနဲ႔ကိုယ္ မ်က္ႏွာငယ္ေနရပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ္တရားအားကိုးထားေတာ့ ဘာကိုမွမဆုပ္ကိုင္ထားေတာ့ ေနတတ္တဲ့အက်င့္ကပါေနေတာ့ ဘုန္းႀကီး၀တ္ေတာ့လည္းမတတ္ရင္ မတတ္ဘူးေပါ့၊ရွက္စရာမရွိပါဘူး၊ ၀ါငယ္ရင္ငယ္တယ္ေပါ့၊ ၃၃ႏွစ္မွအသက္ႀကီးမွ၀တ္ေတာ့လည္း၀တ္တယ္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒါငါမ ဟုတ္္ဘူး၊ ဒါေတြကငါမဟုတ္ဘူး၊အဲဒီိလိုုသိတဲ့ဥာဏ္ရွိတယ္၊အဲဒီေတာ့ငါမဟုတ္ေတာ့ ပူစရာမရွိေတာ့ဘူးေပါ့၊ ေခြးေသ ေေကာင္ေတြလိုေပါ့၊ငါေသတာမဟုတ္ေတာ့အေနသာႀကီးေပါ့၊ေသခ်င္ေသ၊ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္၊ပုပ္္ခ်င္ပုပ၊္ပြခ်င္ပြ၊ ငါမွမဟုတ္ဘဲဆိုေတာ့ အေနသာႀကီးေပါ့၊ ဒါဦးဇင္းတို႔မွာအဲဒီဥာဏ္ေလးနဲ႔ ၀တ္လာတာ၊ ဘာကိုမွမဆုပ္ ကိုင္ေတာ့ သူမ်ားကိုလည္း ဘာဘြဲ႕ရညာဘြဲ႔ရပဲဆိုၿပီးေတာ့မွ သူမ်ားကိုလည္းသိမ္းပိုက္စရာ မရွိဘူး၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္္ ဘယ္သူရယ္လို႔ဆုပ္ကိုင္မထားေတာ့ သူမ်ားကိုလည္း ဘယ္သူဘယ္၀ါလည္းဆိုၿပီးေတာ့မွ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ေတာ့မွကိုယ္နဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး၊ အဲဒီေတာ့တရားခ်မ္းသာကအဲဒါပဲ သကၤန္းႀကီး ၀တ္သြားလို႔ခ်မ္းသာသြားတာမဟုတ္ဘူး၊ လုပ္စရာရွိတာလုပ္ရေပမဲ့လည္း လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြကုိ မၿငိတြယ္တာ၊ အခုေျပာစရာရွိ ေျပာေနေပမဲ့ေျပာေနတာေတြကိုငါ့တရားပဲ တယ္ဟုတ္တဲ့ငါပဲ ဆိုၿပီးေတာ့မွလည္းသိမ္းပိုက္မေနတာ၊မၿငိတြယ္တာ၊အဲဒီလိုေနတတ္တာက ဒါဘုရားေဟာစိတ္၊ ေစတသိတ္၊ ရုပ္ပဲ၊အနိစၥ၊ဒုကၡအနတၱပဲ၊ ဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါဘူး၊ ဘယ္သူမွမ�