တရားအလုပ္က ေျပာတာ နားေထာင္ဖ၊ိို႔ ဘယ္သူဘာေျပာတယ္ သိဖို႔ ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ဘာေရးတယ္ဆိုတာသိဖို႔ ဒီေလာက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးဇင္းက ဘာေဟာတယ္ ဆိုတာသိဖို႔၊ ဘုရားကဘာေဟာသြားတယ္ဆိုတာသိဖို႔
အဲဒီသိတဲ႔အသိကို လက္ေတြ႕ စမ္းသပ္ဖို႔ေျပာတာမွန္မမွွန္.. ဘုရားကလည္း ေၿပာသမွ်နားေထာင ္၊ ဘာမွလာမေၿပာနဲ႔ ခိုင္းတာလုပ္ ၊ငါ႔ကိုယံု၊ငါေၿပာတာကိုယံု၊ ငါဘုရားပဲ ဆိုၿပီး တငါငါနဲ႔ဆုံးမတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ေၿပာလို႔ သိတာထက္ ဘုရားဘ၊ဲ ဘုန္းႀကီးဘဲ ဆိုၿပီးသူမ်ားယံုသလို ေရာေယာင္ၿပီး ယံုၾကည္လက္ခံရံုသက္သက္နဲ႔ ဘုရားလိုရင္း မေရာက္ေသးပါဘူး။ဒါအမွန္တရားဘဲ ဆိုၿပီးေတာ့မွ စကားလံုးေတြနဲ႔ သိတာထက္၊ စကားလံုးမပါဘဲ၊ တိုုက္ရိုက္သိဖို႔ သတင္းဌာနေတြလို ဘယ္မွာေတာ့ ဘာျဖစ္သြားၿပီ၊ ဘယ္သူေသသြားၿပီ၊ ဘာျဖစ္ကုန္ၿပီ၊ ဘာလုပ္ကုန္ၿပီဆိုၿပီး ဒီလိုသိေနတာ တရားမဟုတ္ေသးဘူး၊ သူတို႔ဟာ ကိုယ္တိုင္ သိတာလည္းမဟုတ္ဘဲ၊ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ျပန္ၿပီးေဖာက္သည္ခ်ရံုနဲ႔၊ ဘုရားလိုခ်င္တဲ့ လိုရင္းမေရာက္ေသးပါဘူး၊ စကားမပါဘဲနဲ႔ပုဂၢိဳလ္ သတၱ၀ါ မပါဘဲနဲ႔၊ အနတ တရားကို သိဖို႔ လိုပါေသးတယ္။ အတၱနဲ႔ သိရံုနဲ႔ တငါငါနဲ႔ သိရံုနဲ႔ လိုရင္း မေရာက္ေသးပါဘူး။
ဘယ္စာအုပ္ထဲမွာ ဘယ္လိုေရးထားတယ္ ဘယ္ဆရာေတာ္ၾကီးက ဘယ္လိုေျပာတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုေဟာသြားတယ္။ ဒါေတြကို ဘာသာျခား ေတြလဲသိတာဘဲ၊ ဘယ္စာအုပ္ ဘယ္စာမ်က္ႏွာနံပါတ္ ဘယ္ေလာက္မွာ ဘယ္လို ေရးသြားတာဘဲဆိုတာ စာေေရးဆရာကို လက္ခံတာဘဲ စာေတြေပေတြကု ိ အတည္ၿပဳတာဘဲ၊ စာမပါဘဲနဲ႔ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ၊ ေရးသူဖတ္သူမပါဘဲ၊ တိုက္ရိုက္သိတဲ့
အသိမဟုတ္ေသးဘူး၊ ဦးဇင္းေျပာလို႔၊ မိဘေျပာလို႔၊ ဒါဦးေလးပဲ၊ အေဒၚပဲ၊ အေဖပဲ၊ အေမပဲ၊ ေဆြမ်ိဳး၊မိတ္ေဆြ၊ ဆရာမေတြေျပာလို႔သိတဲ့ သင္ညာအသိ၊ ငါအသိေတြဟာ တရားအသိမဟုတ္ဘူး၊
ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါ အစြဲကိုျဖဳတ္၊ ငါမပါ၊ဘယ္သူမပါေတာ့၊ ဘယ္သူေျပာလို႔ မွတ္တာမဟုတ္ေတာ့လည္း တရားကို တရားအတိုင္းသိဖို႔၊ ငါမဟုတ္တဲ့အမွန္တရားကို ငါမပါတဲ့ သိရံုသက္သက္ေလး သိဖို႔ငါမရွိ၊ သူမရွိေတာ့ ပရမတ္တရား အတိုင္းအနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ၊ တရားအတိုင္းစိတ္၊ ေစတသိတ္္၊ ရုပ္အတိုင္း ဘာကိုမွ မမွီခိုတဲ့အသိျဖစ္ဖို ့၊ ႔ဘယ္မွာမွ လမ္းဆံုးမေနတဲ့ အသိျဖစ္ဖို႔၊ဦးဇင္းကဘုရားကို ယံုတယ္ ဆိုတာက `ဘုရားပဲ..ဟုတ္မွာပဲ..ဆိုၿပီး´ ယံုတာမဟုတ္ပါဘူး ၊ လက္ေတြ႔လိုက္နာ က်င့္ၾကံ အားထုတ္လို႔ သိလာတဲ့အသိပါ ။ `ငါမပါတဲ့အသိ ဆိုေတာ့ စိတ္ခ်ရပါတယ္` ငါ´သင္တာကေေတာ့ ငါေမ့ဖို႔သိေနတာပါ၊` ငါ´ပိုင္တယ္ဆိုတာ `ငါ´မပိုင္ေတာ့ဖို႔` ငါ´ရွင္တယ္ဆိုတာ `ငါ´ေသဖို႔သိေနတာ၊ ` ငါ´ပ်ိဳတယ္ဆိုတာ`ငါ´အိုဖို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ဦးဇင္းေျပာတဲ့အတိုင္း လက္ေတြ႔ လုပ္ၾကည့္ဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။
`စကားေတြစာေပေတြြ´ အသံုးျပဳၿပီးေတာ့မွ သင္ယူလာတဲ့ အသိေတြေနရာမွာ အလိုလိုအသိ၊ ကိုယ္ပိုင္အသိ၊ မွန္မွန္ကန္ကန္သိတဲ့အသိ၊ ေပၚေပါက္လာဖို႔ တရားအားထုတ္္တ္ရပါတယ္။
မ်က္စိက ို အသာေလးမွိတ္ထားပါ၊ ခါးကို မတ္မတ္ထား၊ ေခါင္းကိုမတ္မတ္ထား၊ တကိုယ္လံုးမွာ ရွိတဲ့ အေၾကာေတြကို ေလ်ာ့ထားပါ ။ဘာမွမ်က္စိဖြင့္နားစြင့္ၿပီးေတာ့မွ၊ ဘာမွ ေတြးၾကံေနရမ ွာ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေေနက်စိတ္ေတြကို စြန္႔လႊတ္ထားရမွာ၊ ပထမအဆင့္မွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကို သေဘာေလး သက္သက္လို႔ လက္ခံၿပီးေတာ့မ ွနဂိုလက္ခံထားတာမွန္သမွ်စြန္႔လႊတ္ပါ။ နဂိုအသိက…ငါအသိ၊ ငါသင္တယ္၊ ငါတတ္တယ္၊ ငါနားေထာင္တယ္၊ ငါသိတယ္၊ ငါဖတ္တယ္၊ ငါသိတယ္။ ငါမပါရင္အေၾကာက္အလန္႔ကင္းတယ္။ ျဖစ္ရံုသက္သက္ကေလးလို႔လက္ခံပါ၊ တငါငါနဲ႔ သိေနတဲ့အသိေတြနဲ႔ ေက်နပ္မေနပဲဘုရားေဟာတဲ့ တကယ့္စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ရုပ္၊ နိဗၺာန္ကို သိဖို႔ၾကိဳးစားပ ါ။
ၾၾကားတ ဲ့ သေဘာကထင္ရွားေနရင္လ ဲၾကားတယ္ဆိုတဲ့သေဘာေလးကို တိုက္ရိုက္သိေနပါ၊ ေျပာသူမရွိ၊ ၾကားသူမရွိ၊ ဘာအဓိပၸါယ္ဆိုတာမရွိ၊ ဘာစကားဆိုတာ မရွိ၊ ၾကားရံုသက္သက္ သေဘာေလးပဲ ရွိတယ္လို႔ မွန္မွန္ ကန္ကန္ ယူပါ။ ၀င္ေလထြက္ေလမွာ စိတ္ေရာက္ေနရင္ လဲ ၀င္ေလထြက္ေလနဲ႔ ႏွာသီးဖ်ားနဲ႔ တိုက္ရိုက္ထိေနတဲ့သေဘာေလးကိုတိုက္ရိုက္သိေနပါ။ ဦးဇင္း တရားေဟာေနတာ ငါမပါဘူး၊ မွားစရာမရွိဘူး၊ ဟိုလူမ်ိဳးစြဲ၊ ဒီလူမ်ိဳးစြဲ၊ ဟိုမိဘစြဲ၊ ဟိုအက်င့္စြဲ၊ ဒီလိုအက်င့္စြဲ၊ ဟိုစြဲ၊ ဒီစြဲ၊ ဟိုခိုး၊ ဒီခိုးခိုးထားေတာ့ ဟိုေၾကာက ္ဒီေၾကာက္ ေၾကာက္ေနရတဲ့အသိ၊ သတိမရွိတဲ့၊ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္တဲ့အသိ၊ ဟိုေရာဒီေရာ.. မ်ားရာ အမွန္တရား လုပ္တဲ့အသိပဲ၊ ငါအသိကေတာ့ သတိမရွိဘူး၊ ဦးဇင္း ေဟာ ေနတာ ငါမပါတဲ့အသိ၊ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြကငါမပါတဲ့အလုပ္၊ ဒါေၾကာင့္ တငါငါနဲ႔ ပညာသင္ သလို ေက်ာင္းစာေမးပြဲက်မွာ၊ ေက်ာင္းထုတ္ခံရမွာ၊ေၾကာက္မေနရဘူး၊ `တငါငါ´နဲ႔ စီးပြားရွာသလို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမေအာင္ျမင္မွာ၊ စီးပြားပ်က္ သြားမွာပူစရာမရွိဘူး၊
`တငါငါနဲ႔ တရားအားထုတ္ သလို`ငါ´တရားပ်က္သြားမွာ ပူစရာမရွိဘူး၊ တငါငါနဲ႔ စကားေျပာသလို `ငါ´မွားသြားမွာ `ငါ့´ကို ဘယ္သူက ဘယ္လိုထင္သြားမွာ၊ ဘာမွပူစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး၊ တငါငါနဲ႔လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ေတြလို ငါမ်ားမွားသြားၿပီလားဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသံသယျဖစ္စရာမရွိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္ကိုယ့္ရဲ႕ ဘာဘဲညာဘဲ စဥ္းစားပံုၾကီးခ်ဲ႕တတ္တဲ့ `ငါအသိ´ကိုစြန္႔ထား၊ `ငါ´ဘဲဆိုတဲ့ ဘိုးဘြားအေမြ၊ မိဘအေမြဆက္ခံတဲ့ အသိေတြကို စြန္႔လႊတ္ထား။ သေဘာေလး သက္သက္သာသိပါ၊ ဘာဘဲညာဘဲဆိုတဲ့ အစြဲေတြကိုျဖဳတ္ပါ။ အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ပါ။ တငါငါနဲ႔ကို ယ္ထင္ရာအမွန္တရား လုပ္တာေတြစြန္႔လႊတ္ပါ။
အသိညာဏ္ရွိပါ၊ ကိုယ္လိုသူလိုခ်င္းဆရာမတင္တာကိစၥမရွိဘူး၊ ဦးဇင္းတို႔လဲ ဆရာမတင္ခဲ့ပါဘူး၊ သူလုပ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ရမွာေပါ့ဆိုၿပီး မာန္မာနအျပည့္နဲ႔ ပညာသင္စီးပြားရွာခဲ့တာပဲ၊ တရားနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါမွ ကိုယ္ဘယ္လိုမွဥာဏ္မမွီတာကို သြားေတြ႔နားလည္သြားတယ္၊ ဒီအလုပ္က ကိုယ့္ရဲ႕ပညာေရး၊ စီးပြားေရး အေတြ႔အၾကံဳေတြနဲ႔ ပညာသင္ပိုက္ဆံရွာတဲ့အရည္အခ်င္းနဲ႔ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔မရတာ သြားေတြ႔ပါတယ္။ အသိဥာဏ္ရွိရွိနဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြစြန္႔ၿပီး အနတၱကို ဆရာတင္ လိုက္တာဘဲ။ အဲလိုသတၱိရွိဖို႔လိုပါတယ္။ အေၾကာေတြေလ်ွာ့ထားပါ။ ကိုယ္တိုင္လဲသေဘာ၊ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေပၚေနတာကိုလဲသေဘာေလးသက္သက္လို႔လက္ခံသိပါ ။ အာရံုေတြေပၚေနတယ္ဆိုလဲေပၚေနတဲ့ သေဘာေလးကို တိုက္ရိုက္ သိေနပါ။ နဖူးအထက္မွာ စိတ္ေရာက္ေနရင္လ ဲသိရံုသက္သက္သေဘာေလး၊ တခုခုသိေနတယ္ဆိုလဲ သိရံုသက္သက္သေဘာေလးေတြကို တိုက္ရိုက္သိေနပါ။ ႏွလံုးသားမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ဗိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ေရာက္ေနတယ္ဆိုရင္လဲ… လႈပ္ရံုသက္သက္ သေဘာေလးကိုသာ တိုက္ရိုက္သိေနပါ။ လႈပ္တယ္ဆိုတဲ့စကားလံုး
ပညတ္မပါေစနဲ႔ ငါအသိကို မစြန္႔လို႔ကေတာ့ ဦးဇင္းသိသလို သိစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး ၊`ငါ´ကို`ငါ´နဲ႔ရွင္းလို႔မရပါဘူး၊`ငါ´ကို`ငါ´နဲ႔ ရွင္းေနလို႔စစ္ပြဲေတြ မၿပီးဆံုးတာ၊ တငါငါနဲ႔ လူစြမ္းေကာင္း လုပ္ေနလို႔….လက္ေ၀ွ႔ပြဲေတြ၊ေဘာလံုးပြဲေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးဆံုးေတာ့ဘူး။ ႏိုင္လိုက္ရံႈးလိုက္နဲ႔ပဲ အရံႈးအႏိုင္ သံသရာၾကီး လည္ေနတာပဲ။ သူမသာကိုယ္မသာ ဇာတ္ခင္းေနတာ၊ အခုေဟာေနတာ ငါမပါဘဲေၿပာေနတာ ကိုယ့္ေႀကာင္းသူမ်ားအေၾကာင္းမပါဘူး။ အဲလိုမပါတဲ့ အမွန္တရားကို သိတဲ့သေဘာေလးဘဲ အဲ့စိတ္ေလးျဖစ္လာဘို႔၊ အနတၱ ဇာတ္လိုက္ေလး ကိုယ့္ရဲ႔ႏွလံုးသားမွာ ေမြးထုတ္ဘို႔။ ကိုယ့္ရဲ႕ အတၱဇာတ္လိုက္ကို ေဘးခ်ိတ္ထားပါ၊ တစ္သံသရာလံုးသရုပ္ေဆာင္လာခဲ့တာ `ငါ´ဆိုတဲ့ အတၱသရုပ္ေဆာင္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ေတာ့။
ေ၀ဒနာခံစားေနတယ္ဆိုလဲ ျဖစ္ရံု၊ ခံစားရံုသေဘာေလး သက္သက္ကိုသာ တိုက္ရိုက္သိေနပါ၊ နာတယ္၊ က်င္တယ္၊ မသိနဲ႔။ ထိရံု၊သိရံု၊ခံစားရံုသက္သက္ေလးသိတာ ငါမပါတဲ့အယူပါ။ တငါငါနဲ႔ယူတဲ့အယူကေတာ့ မိဘေတြ၊ ဆရာသမားေတြသင္ေပးထားတဲ့အယူဘဲ၊ ငါသ…ိသိဖို႔ကေတာ ဘုရား၊တရား၊သံဃာကိုအားကိုးေနစရာမလိုဘူး။ ငါမဟုတ္တဲ့အမွန္တရားအတြက္၊ ငါမပါဘဲသိဖို႔အတြက္၊ တငါငါနဲ႔ သိမ္းပိုက္ထားတာေတ ြဦးဇင္းအကုန္စြန္႔ခဲ့လို႔ စြန္႔ရက်ိဳးနပ္တဲ့ တရားကို နားလည္လာပါတယ္။
ငါသိဖို႔၊ငါပညာတတ္ျဖစ္ဖို႔၊ ငါစီးပြားေရးသမားျဖစ္ဖို႔ ငါဆိုတဲ့အထင္မွားႀကီး၊ အစြဲႀကီးကိုစြန္႔စရာမလိုပါဘူး။ ငါမဟုတ္တဲ့အမွန္တရားကို သိဖို႔အတြက္ကေတာ့ နဂိုသိေနက်ငါသိထားတာမွန္သမ်ွစြန္႔ဖို႔လိုပါတယ္။ တငါငါနဲ႔ရွင္းလို႔ မရတဲ့ျပသနာမွန္သမ်ွက စိတ္၊ေစတသိက္၊ရုပ္၊ သေဘာပရမတ္နဲ႔ရွင္းလို႔ရပါတယ္။ ငါဆိုတဲ့ဇာတ္ေကာင္နဲ႔ေတာ ့ပညာတတ္ပဲျဖစ္မယ္၊ သူေ႒းပဲျဖစ္မယ္။ လူ႔ေလာကထဲကလူေတြသတ္မွတ္တဲ့လူ စြမ္းေကာင္းပဲျဖစ္မယ္။ လူေတြသတ္မွတ္တဲ့တရားဥပေဒပဲနားလည္မယ္။ သစၥာေလးပါးအမွန္တရားဆိုတ ဲ့ သဘာ၀တရားဥပေဒကိုေတာ့ ပရမတ္တရားအစစ္ကိုေတာ ့နားလည္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဇာတ္ေကာင္ေျပာင္းပါ။ ဓမၼဇာတ္လိုက္ကိုအားကိုးပါ။ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါအစြဲ၊ ငါမွငါျဖစ္ေနတဲ့ အစြဲကိုျဖဳတ္ပါ၊ နိဗၺာန္ကို တငါငါနဲ႔ သူေတာင္းစား ေတာင္းယူသလ ို ေတာင္းယူလို႔မရဘူး၊ ဘုရားအစစ္၊တရားအစစ္၊သံဃာအစစ္ကို ဘယ္လိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာနဲ႔ နားလည္မွာမဟုတ္ ဘူး၊
`ငါ´မရွိဘူးဆိုတာကို ဘယ္လိုမွ `ငါ´နဲ႔သိစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ `ငါ´ရွိတယ္ လုပ္ေနတဲ့ စိတ္က`ငါ´မရွိတဲ့ အမွန္တရားကို ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္ဘူး၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေယာက်္ားပဲ၊ မိ္န္းမပ ဲစြဲေနတဲ့စိတ္က `ေယာက်္ား၊ မိန္းမမရွိတာကို ဘယ္လိုမွ လက္ခံလို႔မရဘူး။ ကိုယ္တိုင္လဲသေဘာ… ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာေပၚေနတာ မွန္သမ်ွလ ဲျဖစ္ရံုသက္သက္၊ သေဘာ ေလးသက္သက္ပါဘဲ၊
ဦးဇင္းတို႔ `ဘာမွမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့´ ခံယူခ်က္နဲ႔ ေဆးရံုေပါင္းစံုမွာ ေရာဂါသည္ေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြကို၊ ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသား နဲ႔ ဆရာသမားျပသနာေတြကို တငါငါနဲ႔ ရွင္းလို႔မရတာေတြ လိုက္ရွင္းေပး ကုသေပးေနတာပါ။ ေဆးရံုဆိုတာ ငါဆရာ၀န္၊ ငါလူနာဆိုၿပီး၊ ေက်ာင္းဆိုတာကလဲ ငါဆရာ၊ ငါေက်ာင္းသူ၊ ငါေက်ာင္းသားဆိုၿပီး၊ ရိပ္သာေတြမွာလဲ ငါေယာဂီပဲဆိုၿပီး တငါငါနဲ႔ ရွင္းေနတာေတြက ို အဲလိုအတၱနဲ႔ ရွင္းလို႔မရတာေတြကို အနတၱနဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမ င္ ရွင္းေပးေနတာပါ။ မိဘနဲ႔သားသမီးျပသနာ၊ လင္နဲ႔မယားျပသနာ၊ ေယာဂီေတြရဲ႕တငါငါနဲ႔အားထုတ္ယူေနလို႔ နားမလည္တဲ့ျပသနာ၊ ရႈပ္ေထြးေနတာေတြက ငါမဟုတ္တဲ့ သေဘာပရမတ္ အေနနဲ႔ စြမ္းေဆာင္လို႔ရပါတယ္။
တငါငါနဲ႔ဘုရားရွာရင ္ လူေတြသတ္မွတ္တဲ့ ဘုရားပဲေတြ႔မယ္ ။ ဘုရားအစစ္ ဘယ္ေတာ့မွမေတြ႔ဘူး။ တငါငါနဲ႔ တရားရွာရင္ စာအုပ္ထဲက တရားပဲေတြ႔မယ္။ လူေျပာသူေျပာ၊တရားေတြစကားေတြပဲေတြ႔မယ္။ တငါငါနဲ႔နားေထာင္ေနရင္ ဦးဇင္းေရွ႔ဆက္ေျပာမဲ့စကားေတြက ိုနားလည္မွာမဟုတ္ဘူး။ ငါမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာေနတာကို ကိုယ္ကလဲ ငါမဟုတ္သလို ငါမပါဘဲနာမွ အေပးအယူကိုက္ေတာ့မယ္။
ဒုတိယအဆင့္မွာေတာ့ ပထမအဆင့္မွာ လက္ခံလိုက္တဲ့ သေဘာေတြကို `ဘာမွမဟုတ္ဘူး ‘ လို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်။ ဒီအဆင့္မွာ သေဘာ+ ပရမတ္၊စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ရုပ္ေတြကို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အနတၱပညာသင္ေပးေနပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လိုမွသေဘာမထားပါနဲ ့။ အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ေပးပါ။
အနတၱပညာဆိုတာ တငါငါနဲ႔ လုပ္ေနက်အလုပ္ေတြကိုစြန္႔လႊတ္တာ၊ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔သာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့အျဖစ္ကိုသာ ခံယူေနရမွာ။ သေဘာပရမတ္ကေလးက ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အနိစၥပညာ၊ ဒုကၡပညာ၊ အနတၱပညာကို သင္ရမွာ။ ျဖစ္တာေတြသိတာေတြ ျပဳလုပ္တာေတြရဲ႕အားလံုးက ို ဘာမွဟုတ္တ ဲ့အမွန္တရားကို နားလည္တဲ့အသိဥာဏ္ရွိရမယ္။ ျမန္မာျပည္ မွာေနရင ္ျမန္မာစကားတတ္ဖို႔ လိုသလို၊ ႏိုင္ငံျခားေနရင ္သူတို႔ဘာသာေတြရဲ႕ စကားတတ္ဖို႔လိုသလိုပဲ။ သေဘာပရမတ္ေတြအေနန ဲ႔အနိစၥ၊ဒုကၡ၊ အနတၱဆိုတဲ့အမွန္တရားေတြ သိဖို႔လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘာမွမဟုတ္ဘူးသာ ရြတ္ေန လိုက ္ဘာၾကီးလဲ၊ဘယ္လိုအလုပ္ၾကီးလဲဆိုတဲ့ လူေတြးမေတြးနဲ႔၊ လူမပါဘဲ ေျပာေနတာကို အကင္းပါးပါးအသိဥာဏ္ရွိ ပါ။ စိတ္စိတ္ခ်င္းယွဥ္ပါ။ ဦးဇင္းစိတ္နဲ႔အေပးအယူလုပ္ပါ။ ဦးဇင္းလဲဘုရားနဲ႔ ဘုရား တပည့္သားေတြရဲ႕ စိတ္နဲ႔အေပးအယ ူလုပ္ခဲ့လို႔ အခုလိုသိလာတာ၊ အေမေမြးတဲ့အသိ၊ ဆရာသမားေတြေပးတဲ့ အသိမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ေပးၿပီးေတာ့ ဘုရားစိတ္ကို ယူလိုက္လို႔ အဲလိုသတၱိရွိလို႔ တရားနဲ႔ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္နဲ႔တသားတည္း ျဖစ္သြားၿပီး တရားစိတ္ျဖစ္သြားတာ ေယာက်ာ္းစိတ္။ ငါ့စိတ္၊ ဘာစိတ၊္ညာစိတ္ေတြ ဘုရားကိုလွဴလိုက္တာ။ ဘာဘဲညာဘဲဆိုတဲ့ၿပိဳင္ခ်င္ဆိုင္ခ်င္ေနတဲဲ ့ကိုယ့္ရဲ႕ မာန္မာနကိုခ်ပါ။ ေယာက်ာ္းပဲဆိုေယာက်ာ္းခ်င္း၊ မိန္းမပဲဆိုမိန္းမခ်င္း၊ ေက်ာင္းသားပဲဆိုေက်ာင္းသားခ်င္း၊ အာကစားသမားပဲဆိုအားကစားသမားခ်င္း၊ ႏိုင္ငံေရးသမားပဲဆိုႏိုင္ငံေရးသမားခ်င္း၊ အခ်င္းခ်င္းၿပိဳင္ခ်င္ ဆိုင္ခ်င္ေနလို႔ ဘာဘဲညာဘဲဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေတြစြဲေနတာ၊ အဲဒီ့ၿပိဳင္ဆိုင္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြေၾကာင့္ ဘယ္ေတာ့မွၿပိဳင္လို႔ဆိုင္လို႔မ ဆံုးေတာ့ဘူး။ အားကစားပြဲေတြ ဘယ္ေတာ့မ ွမၿပီးေတာ့ဘူး။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ စာေမးပြဲေတြ ဘယ္ေတာ့မွမၿပီး ေတာ့ဘူး။ ရွာတဲ့ေဖြတဲ့စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြဘယ္ေတာ့မွမရပ္ေတာ့ဘူး။ အဆံုးမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြလုပ္ေနတာ အဆံုးမရွိေအာင္ရူးသြပ္မိုက္မဲေနလို႔၊ ဘယ္ေတာ့မ ွ ခ်စ္လို႔မ၀ေတာ့ဘူး၊ ဘယ္ေတာ့မွ ေသလို႔အားမရေတာ့ဘူး။ တငါငါနဲ႔ လုပ္ေနတာ မွန္သမ်ွ အဆံုးမရွိဘူး၊ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး၊
လုပ္ေနရတယ္ ဆိုထဲက ၀ဋ္လည္ေနတာဘဲ၊ ဘယ္ေတာ့မ ွ ၀ဋ္ေၾကြးေပးဆပ္လို႔ ဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဓမၼအလုပ္၊ သစၥာေလးပါး နိဗၺာန္ဆိုတဲ့ ခ်မ္းသာအစစ္ အမွန္တရားရွာေဖြတဲ့ အလုပ္မွာ ေတာ့အဆံုးရွိပါတယ္ ။ “ဘာမွမဟုတ္ဘူးသာရြတ္ပါ” ဘာလဲလို႔ မစဥ္းစားနဲ႔။ စဥ္းစားလို႔သိတဲ့ တရားမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ထဲမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ဘုရား၊ တရားေတြပဲရွိတယ္။
ပရမတ္တရားအစစ္ကိုေျပာေနတာပါ။ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေနက်စိတ္ေတ ြ ဘရိတ္အုပ္ထားပါ။ ျဖစ္ေနက်၊ သိေနက်မဟုတ္တ ဲ့“ဘာမွမဟုတ္ဘူး” ဆိုတာက ို ရြတ္ေနၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အျဖစ္ကိုခံယူပါ။ ဟိုစိတ္ေပၚ ဒီစိတ္ေပၚ ေပၚလာရ င္ေပၚလာသမ်ွ စိတ္ေတြကိုဆန္႔က်င္ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အတြက္ ဘာစိတ္မွျဖစ္စရာမလိုဘူးဆိုၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားအားကိုးၿပီးေတာ့မ ွ ဘာဘဲညာဘဲဆိုတဲ့အစြဲေတျြဖဳတ္ေနပါ။ ပရမတ္၊ အနတၱပညာေလးကို သင္ေပးပါ။ လူ႔ေလာကထဲက “ကၾကီး၊ခေခြး”ဆိုတာက အတၱပညာ၊ လူေတြထြင္ထားတဲ့ပညာပဲ၊ စိတ္၊ ေစတသိက္၊ ရုပ္ပရမတ္ပညာကေတာ့ သူ႔ပင္ကိုယ္ သဘာ၀အတိုင္းရွိေနတဲ့ အနတၱပညာပါ။ လူ႔ေလာကထဲကို ဘာဘာသာ ညာဘာသာ အျဖစ္ခံယူစရာလ ဲမလိုဘူး။ ေယာက်ာ္းေတြမိန္းမေတြအျဖစ္ သေဘာပရမတ္ေတြက ခံယူစရာမလိုဘူး။ ဘာမွမဟုတ္တ ဲ့အမွန္တရားကို ခံယူရဲဖို႔ပဲ လိုတယ္။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့အျဖစ္ကိုလက္ခံႏိုင္ဖို႔ပဲလိုတယ္။
ဘာမွသိခ်င္မေနနဲ႔၊ မေျပာခ်င္နဲ႔၊ မေျပာခ်င္လို႔ မသိခ်င္လို႔ မလုပ္ခ်င္လို႔ မစားခ်င္လို႔ခ်မ္းသာတာပါ။ စားေနရတာလုပ္ေန ရတာမွာ မၿငိေနလို႔ခ်မ္းသာတာ။ ၿငိေနရင္ဆင္းရဲတယ္။ ၿငိေနရင္ ငါးမ်ွားခ်ိတ္မွာ မိေနတဲ့ငါးလိုပဲစြဲေန၊ ခ်ိတ္ေန၊ ၿငိတြယ္ေနရင္ မလြတ္ေျမာက္ေတာ့ဘူး။ ဆင္းရဲၿပီ။ တရားခ်မ္းသာက ျဖစ္တာေတြ မၿငိတြယ္တဲ့ လြတ္ေျမာက္တဲ့ခ်မ္းသာ။ ေပၚလာတဲ့စိတ္ မွန္သမွ် ွဆန္႔က်င္ပါ။ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အေရးကိုၾကီးပါ။
ဒုတိယအဆင့္မွာ ကိုယ္လုပ္ေနက်မဟုတ္တဲ့အလုပ္က ို ျပဳလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ ကိုယ္နဂို လုပ္ေနက် တငါငါန ဲ႔အတၱ လက္နက္ကိုင္ၿပီး ေသာင္းက်န္းေနက် အရူးထခ်င္ေနက် စိတ္အလုပ္ေတြ စြန္႔လႊတ္ထားၿပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အမွန္တရားအားကိုးၿပီး ျပတ္ျပတ္ သားသားဆံုးမပါ။
ျဖစ္သမ်ွ၊ သိသမ်ွ၊ ျပဳလုပ္သမ်ွ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ရြတ္ေနတာကိုက ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ဦးဇင္းတို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ဆံုးမႏိုင္လို႔ သူမ်ားစိတ္ကိုဆံုးမႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အတၱကို စြန္႔လႊတ္ႏိုင္လို႔ သူမ်ားအတၱကို ေကာင္းေကာင္းေခ်မႈန္းႏိုင္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ျဖစ္ခြင့္ေပးေနရင္ ဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘာကိစၥ၊ ညာကိစၥေတြမျပတ္ တရစပ္သိေနလို႔ စိတ္အစဥ္က ျပတ္တယ္မရွိဘူး။ အဲ့စိတ္အစဥ္က ဘာမွမဟုတ္တဲ့အျဖစ္ကို ခံယူဘုရား၊ တရား၊ သံဃာအားကိုး ၿပီးေတာ့မ ွဘာမွမဟုတ္မွေတာ ့ ဘာမွျဖစ္စရာ မလိုေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ျဖစ္သမ်ွစိတ္ေတြကို ဆန္႔က်င္ေနပါ။
ဒုတိယအဆင့္မွာ လုပ္ေနက် မဟုတ္တဲ့ ဘာမွမဟုတ္တာေတြကို မျပတ္တရစပ္သိမ ွတတိယအဆင့္မွာ အနတၱမ်ိဳးေစ ့ျဖစ္တာေတြကို ဘာမွမဟုတ္တာေတြရိပ္မိလာလိမ့္မယ္။ လက္ခံလာႏိုင္ပါမယ္။ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္ေနတာပ ဲ ျဖစ္ေနတာမွန္သမ်ွ ဘာမွမဟုတ္ပါလား၊ အတၱမဟုတ္ပါလား၊ အခ်ည္းႏွီးပါလား၊ အလကားပါလား၊ အသံုးမက်ပါလားလို႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ရိပ္မိလာလိမ့္မယ္။ ငါအသိကို စြန္႔မွျဖစ္တာေတြက ိုဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ သိလာလိမ့္မယ္။ အဲ့အသိတန္ဘိုးရွိပါတယ္။ အလိုလိုအသိပါ။
ဟိုမွတ္ဒီမွတ္၊ ဟိုဖတ္ဒီဖတ္၊ ဟိုနားစြင့္ဒီနားစြင့္၊ ဟိုသိဒီသိသိတဲ့အသိေတြက ကိုယ္လိုသူလို သင္ညာအသိ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ စီဒီတစ္ခ်ပ္ရဲ႕ေျပာတဲ့အသိပဲ ရွိေသးတယ္၊ ေျပာသေလာက္ သိတာရွိေသးတယ္။ အမွန္တရားကို တိုက္ရိုက္သိတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါေတြကကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ဘူး။ အခုလုပ္ခိုင္းတဲ့ အလုပ္ကေလးက ကိုယ္ပိုင္ရတယ္။ ဦးဇင္းသိတဲ့ အသိက ကိုယ္ပိုင္အသိ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့စရာမရွိဘူး။ ကိုယ္ပိုင္အသိဥာဏ္၊ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း၊။
ကိုယ္ပိုင္ အသိဥာဏ္ရွိေတာ့ အလိမ္မခံ ရေတာ့ဘူးေပါ့။ တန္ဘိုးအရွိဆံုးကကိုယ္ပိုင္သိတဲ့အသိေလးပဲ။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္ မရွိေေတာ ့ထာ၀ရဘုရားပဲ ဆိုၿပီးေတာ့ သူမ်ားလိမ္လဲ ကိုယ္ကခံေနရမွာ။ ေရာ ေယာင္ၿပီး ဘုမသိဘမသိနဲ႔ ကိုးကြယ္ေနရမယ္။ ဘိုးေတာ္ပဲ၊ ဘြားေတာ္ပဲ ၊ထြက္ရပ္ေပါက္ပဲ ဆိုၿပီးေတာ့မွ သူမ်ားကေျပာလဲကိုယ္ကဘာမွန္းမသိေတာ့ ေရာေယာင္ၿပီးကိုးကြယ္ေနရမယ ္။
ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္မရွိရင္သူူူူူူူူူမ်ားပါးစပ္လမ္းဆံုးမယ္ ။ သူမ်ားမွား သလိုမွားမယ္။ ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္မရွိရင္ မွားစရာမရွိဘူး။ ဒုကၡေရာက္တယ္ ဆိုတ ာ ကိုယ့္ရဲ႕ႏွလံုးသားထဲမွာ တရားမရွိရ င္ ဒုကၡေရာက္တာပဲ။ တရားမရွိေတာ့ မတရားရွိၿပီးေတာ့မွ ကိုယ့္မတရားနဲ႔ကိုယ္ထင္ရာ အမွန္တရား လုပ္ၿပီးေတာ့မွ တစ္သံသရာလံုးက က်င့္လာခဲ့တဲ့အတိုင္း က်င့္ခဲ့ၿပီးေတာ့မွ ယူလာခဲ့တဲ့ အယူယူၿပီးေတာ့မ ွကို္ယ့္အယူနဲ႔ ကိုယ္္ဒုကၡ ေရာက္ေနတာ။ လုပ္ရတာမခက္ဘူး။ မလုပ္ခ်င္လို႔ခက္တာ။ ဘာလိုမလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုေတာ့ တစ္သံသရာလံုးက မလုပ္ခဲ့လို႔မၾကိဳက္လို႔၊ အတိတ္က တရားအစစ္ မေတြ႔ခဲ့လို႔၊ တရားအစစ္ကိုမက်င့္ခဲ့လို႔။ ကိုယ္နားလည္တာဘဲ တရားလုပ္ခ်င္ေနလို႔ဘဲ။ ကိုယ္နားလည္တဲ့ တရားနဲ႔ ကိုယ္နိဗၺာန္သြားမယ္ လုပ္ေနတာဘဲ။
ဘာလို႔မွားလဲဆိုေတာ့ အတုနဲ႔အစစ္မွာ အစစ္ကို လက္မခံႏိုင္ျဖစ္ေနလို႔ဘဲ။ အဲ့အက်င့္ကိုစြန္႔ရမယ္။ လူေျပာသူေျပာနဲ႔ သိေနတဲ့အသိေတြကို စြန္႔ရဲတဲ့သတၱိရွိရမယ္။
နားကၾကားတဲ့ အသိေလး၊ ဦးေႏွာက္နဲ႔သိတဲ့ အသိေလး၊ မ်က္စိနဲ႔ျမင္တဲ့အသိေလး၊ ဘယ္သူလဲ ဘယ္၀ါလဲ ဘယ္ဘုရားပဲ ဘယ္ဆရာေတာ္ပဲ အဲဒီလိုအသိကို မစြန္႔ရဲရင ္ ဘယ္လိုမ ွဒီလိုသိလာမွာမဟုတ္ဘူး။ သင္ညာသိနဲ႔ ပညာသိလဲ လိုက္ရတယ္။ အမွားအသိကို စြန္႔လိုက္ေတာ့မ ွကိုယ္ပိုင္အသိကိုသိလာတာ။
ဘယ္ဘုရားပဲ၊ အေဖပဲ၊ အေမပဲဲ ၊ သူငယ္ခ်င္းပဲဲ၊ ေဆြမ်ိဳးပဲ၊ ဘယ္ရိပ္သာပဲဲ၊ စားစရာပဲဲ၊ ၀တ္စရာပဲဲ၊ ေနစရာ ပဲဲဘာပဲဲညာပဲဲ ဘယ္သူဘယ္၀ါ ဘာကိစၥ၊ညာကိစၥ၊ နာတယ္ က်င္တယ္၊ ပူတယ္၊ ေအးတယ ္္၊ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ ဒါေတြကသညာအသိ၊ အငွားအသိ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြဆီက ငွားၿပီးသိထားတဲ့အသိ၊ ဘိုးဘြားေတြဆီက ငွားၿပီးသိထားတဲ့အသိ၊ အဲဒီသညာ အသိကိုအားကိုးေနရင ္ ဘယ္ေတာ့မွ ပညာသိမသိဘူး။ စိတ္ကသညာအသိပဲစြဲေနတယ္။
အေဖအေမ လုပ္ေနရတာ စြဲေနတယ္။ သားသမီးကလည္း အေဖအေမ ေခၚေနရတာ စြဲေနတယ္။ မိဘကလဲ သားေမြးသမီးေမြးတာေတြ စြဲေနတယ္။ လူမမာကလဲ ေရာဂါေမြးေနရတာ စြဲေနေတာ့ ေရာဂါသည္္ပ ဲျဖစ္ေနတာေပါ့။ ေရာဂါျဖစ္တာကို ငါျဖစ္တယ္ ဆိုၿပီးစြဲေနတာ၊ ၾကီးလဲငါၾကီးၿပီ။ ေသလဲငါေသၿပီ၊ မေကာင္းလဲ“ငါ”၊ ေကာင္းလဲ“ငါ”လုပ္ေနလို႔ ဒုကၡေရာက္ေနတာ။ ဒီေတာ့မေကာင္းလဲ မေကာင္းရံုဘဲ၊ ေကာင္းလဲေကာင္းရံုပဲ၊ “ငါ”မဟုတ္ဘူး၊ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ လက္ခံႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစား။ မိဘေတြ ဆရာသမားေတ ဆီက Copyကူးတဲ့အသိကို အဟုတ္ၾကီးမွတ္မေနနဲ႔။ ဒါဦးေႏွာက္Copyကူးထားတာ၊ မိဘဦးေႏွာက္ Copyကူးၿပီးမွ ကိုယ့္္အဖိုးအဖြားက ဘယ္သူပဲဆိုၿပီးCopyကူးထားတာ။ ဘာလူမ်ိဳးပဲ ဘာဘာသာပဲ ဆိုတာ Copyကူးထားတာ၊ အိမ္ငွားဘ၀ေလး ေက်နပ္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ အိမ္ရွင္ျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ လိုင္းကားစီးတာေလး ေက်နပ္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္ပိုင္ကားစီးႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္လိုသူလ ိုစိတ္ေတြက ို Copyကူးခ်င္ေနရင ္ ကိုယ္လိုသူလိုဘ၀ကဘယ္ေတာ့မွမလြတ္ေျမာက္ဘူး။ ဦးဇင္းလဲဘုရား၊ တရား၊ သံဃာနဲ႔ေတြ႔ၿပီးေတာ့မွ ဘုရားစိတ္၊ တရားစိတ္၊ သံဃာစိတ္ကို Copyကူးလိုက္တာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုယ္လိုသူလိုမဟုတ္တာ သိလာတာေပါ့။ ကိုယ္လိုသူလို မေျပာႏိုင္တာ ေျပာႏိုင္တယ္၊မလုပ္ႏိုင္တာလုပ္နိုင္တယ္။ ဘယ္သူလဲ ဘယ္သူ႔ သားသမီးလဲ ဘယ္အရြယ္လဲ ဒါေတြစြဲေနရင ္ ဦးဇင္းေျပာတာ နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။
အေဖပဲ၊ အေမပဲ၊ ေဆြပဲမ်ိဳးပဲ ဆိုတာ စားစရာ ေနစရာပဲဆိုတာ တိရစၧာန္ေတြေတာင္ သိတယ္။ လူမ်ိဳး မေရြးဘာသာ မေရြးသိတယ္။ တစ္သံသရာလံုး သိလာတဲ့ အသိေတြ၊ ဒီအငွားအသိကို စြဲေနလို႔ ကိုယ္ပိုင ္အသိဥာဏ္ မရွိေတာ့ဘူး။ မဆံုးႏိုင္တဲ့အသိေတြ လုပ္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘူး လုပ္ခ်ရင္ ဆံုးသြားမယ္။
ျဖစ္သမ်ွ၊ သိသမ်ွ၊ ျပဳလုပ္သမ်ွ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္တာေတြကို ဘာမွမဟုတ္ဘူးလုို႔ လက္ခံႏိုင္ရင္ အဲဒီ့အသိကိ ုတစ္မိနစ္ေလာက္ ဆက္ခါဆက္ခါ သိဖို႔ၾကိဳးစား။ အျဖစ္ကို သိတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဲျဖစ္ေတာ့ျဖစ္္ေနေပမဲ ့ျဖစ္တာေတြကို ဘယ္လိုမွ ွသေဘာမထားဘဲ ဘာမွမဟုတ္ပါလားလို႔ ရိပ္မိလာလိမ့္မယ္။ နဂိုတုန္းကေတာ့ `ငါ´ျဖစ္တာဘဲ ထင္ေနတာ ပူငါပူတာဘဲ။ ေအးငါေအးတာဘဲ၊ ျဖစ္သမ်ွ အငန္းမရ လိုက္သိမ္းပိုက္ေနတာဘဲ။ မွတ္တမ္းတင္ေနတာ။ ျဖစ္တာကို ဘာဘဲညာဘဲ အယူက ို မစြန္႔ႏိုင္လို႔ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ နားမလည္တာ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို႔ ယူလို႔မရတာ။ မစြန္႔ရဲရင္ ဘုရားေတာင္မျဖစ္ဘူး။ ထီးနန္းစည္းစိမ္ စြန္႔ရဲတယ္။ စၾကာ၀ေတးမင္း စည္းစိမ္စြန္႔ရဲတယ္။
ကိုယ္က ဘာမွမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေတာင္ မစြန္႔ရဲဘူး။ တစ္သံသရာလဲ မ၀ႏိုင္ေအာင္သိေနတဲ့ အသိေတြ၊ ဘာဘဲညာဘဲ သိေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မ၀ေတာ့ဘူး။ ဘာဘဲညာဘဲ သိခ်င္ေနေတာ့မွာဘဲ… အဲ့အသိစြန္႔ စြန္႔ႏိုင္မ ွဘာမွမဟုတ္တာကိုု သိမယ္ ။ ကိုယ္သိထားတဲ့ အသိမွန္သမ်ွစြန္႔ရမွာ ငါ
