maythet's posts with tag: dhamma talks
မ်က္စိကိုအသာေလးမိွတ္ထားပါ။ .ေခါင္းကိုမတ္မတ္ထား ။ခါးကုိမတ္မတ္ထား.တစ္ကုိယ္လံုးမွာ ရွိတဲ့အ ေၾကာေတြကုိေလ်ာ့ ထားပါ။ ။ အံမႀကိတ္နဲ႕။ မာန္တင္းမထားနဲ႕။. မ်က္ေမွာင္မကုတ္နဲ႕ မ်က္ေတာင္ မခတ္နဲ႕ ။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္၊ လိုအင္ဆႏၵေတြကို လက္မခံပါနဲ ့။ စိတ္ကို အလိုလိုက္ဖို ့တရားအားထုတ္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကို အလိုလိုက္ေနတာကိုက တရားအားမထုတ္တာ၊ တရားနဲ ့မေနတာပါဘဲ။ ကိုယ့္ရဲ ့ စိတ္က ကိုယ္လို သူလို စိတ္ပါ။ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေနတာ၊ ကိုယ္နားလည္တာ လုပ္ေနတာ၊ စိတ္ကို လက္ခံေနတာ တရားမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္မွာျဖစ္ေနတဲ ့ စိတ္ေတြက တရားမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ္သိေနတဲ ့စိတ္ေတြက စိတ္အစစ္မဟုတ္ပါဘူး။ အတၱစိတ္ေတြပါ။ ေမြးျမဴေ၇းစိတ္ေတြပါ။ စိတ္အတုေတြကို ဆန္ ့က်င္ေနမွ၊ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ ့စိတ္ေတြကိုဆန္ ့က်င္ေနမွ တရားအလုပ္ပါ။ ကိ္ုယ့္ကိုကိုယ္ ဂ႐ုစိုက္ေနတဲ့စိတ္၊ စိတ္ကို အသိအမွတ္ျပဳေနတဲ ့စိတ္က ကိုယ္လို သူလို အသံုးမက်တဲ ့ စိတ္၊ မတရားတဲ ့စိတ္ပါဘဲ ။ စိတ္၇ွိတယ္ လက္ခံပီး စိတ္ကို သိမ္းပိုက္ေနတာပါ။ ကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္ပါ။ စိတ္ကို လက္မခံပါနဲ ့ ။ ဆံပင္ေတြ၊ ေျခသည္း လက္သည္းေတြ ႐ွိေတာ့ ႐ွိေနတာဘဲ ။ ဒါေပမဲ ့ခံစားခ်က္မရွိဘူး။ ဆံပင္ၫွပ္လိုက္လို ့ လဲ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေနဘူး။ ကတံုး တံုးလိုက္လို ့လဲ စိတ္ထဲမွာ ဘာေ၀ဒနာမွ မေပၚသလို၊ ႐ွိေတာ့႐ွိတယ္၊ ဒါေပမဲ ့ အေၾကာေတြနဲ ့ဆက္သြယ္မထားေတာ့ သီးျခား႐ွိေနသလိုေပါ့။ စိတ္ကိုလည္း သီးျခားထားပါ။ တဏွာအေၾကာေလးေတြနဲ ့ သြားပီးေတာ့မွ မဆက္ပါနဲ ့။ စိတ္ကသူဟာနဲ ့သူေတြးခ်င္ေတြးမယ္။ ပူခ်င္ပူမယ္။ ပ်ံ ့ ခ်င္ပ်ံ ့မယ္။ အဲ ့ဒါေတြကို ငါ့ဟာ.. ငါ့ဟာ… ဆိုပီးေတာ ့မသိမ္းပိုက္နဲ ့။ စိတ္က ပူခ်င္ပူမယ္၊ သံသယျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ ျဖစ္တာေတြကို ငါ့ဟာ မလုပ္နဲ ့။ ျဖစ္တာေတြကို လက္ခံလိုက္ရင္ သိမ္းပိုက္လိုက္တာဘဲ ။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိေနတာ၊ စိတ္ကျဖစ္ေနတာ ကိစၥမ႐ွိဘူး။ ဒါေတြကို သြားပီး မသိမ္းပိုက္နဲ ၾကားေတာ့ၾကားေနမယ္.. ဘာဘဲညာဘဲ သိလိုက္ရင္ သိမ္းပိုက္လိုက္ပီ။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိေနပေလ့ေစ။ ကမၻာႀကီး သူ ့ဟာနဲ ့ သူလည္ေနတာ ကိစၥမ႐ွိဘူး။ သိမေနတဲ ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ္က မူးမေနသလိုေပါ့။ ရဟတ္စီးလိုက္ရင္ ကိုယ္က လည္မွန္း သိေနေတာ့ ကိုယ္ကမူးေရာ… ကားစီးရင္လည္း ကားကသြားေနမွန္းသိတဲ ့ အခါက်ေတာ ့ စိတ္က မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္လာေရာ… ဒါဟာ ၿငိမ္တာ စြဲေနလို ့.. လႈပ္႐ွားတာက်ေတာ့ လက္ခံလို ့မရဘူးျဖစ္ေနေရာ.. လႈပ္႐ွားရတာမ်ားလြန္းရင္လည္း လႈပ္႐ွားရတာ ႐ုိးသြားပီးေတာ့ ၿငိမ္ေနရင္ စိတ္ကၿငိမ္ၿငိမ္မေနတတ္ဘူးျဖစ္ျပန္ေရာ.. ေဘာင္းဘီ၀တ္ေဘာင္းဘီစြဲ၊ ပုဆိုး၀တ္ ပုဆိုးစြဲ၊ တိုက္ပံု၀တ္ တိုက္ပံုစြဲ၊ အကႌ်၀တ္ အကႌ်စြဲတာဘဲ။ ကိုယ္တံုးလံုးေန၇င္ တံုးလံုးေန၇တာႀကီး စြဲေနတာဘဲ။ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေနတဲ ့စိတ္ေတြက ကိုယ္စြဲေနတဲ ့ စိတ္ေတြပါ။ ကိုယ္တငါငါနဲ ့ လက္ခံခဲ ့တဲ ့ စိတ္ေတြပါ ။ အဲ ့စိတ္ေတြကို စြန္ ့လႊတ္။ စြန္ ့ လႊတ္တဲ ့ စိတ္ကို လက္ခံပါ။ မသိမ္းပိုက္တဲ ့စိတ္္ ျဖစ္ေနတာကိုေတာ့ လက္ခံတယ္ ၊စိတ္ကေတာ့ လက္မခံရဘူး။ အသံေတြကိုေတာ့ လက္ခံတယ္၊ အသံေတြ သူ ့ဟာနဲ ့ သူ႐ွိေနတာကို လက္ခံတယ္။
ဒါေပမဲ ့ စိတ္ကဒါေတြကို လက္ခံပီးေတာ့ နားေထာင္မေနရဘူး။ ဘာသံဘဲ ဆိုပီး လက္ခံနားေထာင္မေနရဘူး ။ နားၿငီးတယ္ ဆိုပီးေတာ့မွ နားေတာ့ မပိတ္ထားဘူး။ သူ ့ ဟာနဲ ့သူ႐ွိေတာ့ ႐ွိေနမယ္။ ဒါေပမဲ ့အဲ ့ဒါေတြကို သြားပီးေတာ့မွ မစပ္စုရဘူး။.ေ၇ဒီယိုဖြင့္သလိုမ်ိဳး၊TV ဖြင့္သလိုမ်ိဳး၊ သူ ့ဟာနဲ ့သူ အသံလႊင့္ေနတာေတာ့ လႊင့္ေနတာဘဲ … ကိုယ္က စပ္စုလိုက္ရင္ အသံေတြ ၾကား၇ေရာ… ဘာေျပာတာ၊ ညာေျပာတာသိေရာ.. ကိုယ့္ ရဲ ့စိတ္က အၿမဲတမ္း ေ၇ဒီယိုဖြင့္၊TV ဖြင့္သလို၊ မ်က္လံုးဖြင့္သလို၊ ပါးစပ္ဖြင့္သလို အၿမဲတမ္းဖြင့္ေနတာ… အဲ ့ဒီဖြင့္တဲ ့စိတ္ကို ဆန္ ့ က်င္ရမယ္။ ဖြင့္တဲ ့မ်က္စိပိ္တ္သလို ပိတ္ထားရမယ္။ စိတ္ကိုလည္း ဆန္ ့က်င္ ေနရမယ္။ စိတ္က အဆင္းေတြ၊ အသံေတြ၊ အနံ ့ေတြ၊ အရသာေတြကို မစပ္စုရဘူး။ အသိအမွတ ္မျပဳရဘူး။ စိတ္မ၀င္စား၇ဘူး။ စိတ္ကို သံေယာဇဥ ္ ျဖတ္ရမယ္။ စိတ္ဆိုတာ ဘာလဲေတာ့ မေမးနဲ ့၊ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္ေနတာ စိတ္ပဲ ႐ွိတယ္။ ဟုိေတြးဒီေတြးေတြးေနတာ၊ ဟိုသိဒီသိ သိေနတာ၊ ဟိုပူဒီပူ ပူေနတာ၊ ဒါေတြ အကုန္လံုးဟာ စိတ္ပဲ။ အဲ ့ဒါကို သံေယာဇဥ္ၿငိတြယ္ေနလို ့စိတ္ျဖစ္သမွ် အကုန္ လိုက္သိေနတာ။ ခႏၶာငါးပါးျဖစ္သမွ် လိုက္ပီးေတာ့မွ သိေနတာ။ အဲ ့ဒီ အသိေတြကို၊ တဏွာေႏွာင္ႀကိဳးေတြကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ရမယ္။ သူ ့ဟာနဲ ့သူျဖစ္ေနတာ ကိစၥမ႐ွိဘူး။ ေျပာခ်င္၇ာေျပာ ဒါေပမဲ ့အဲ့ေျပာတာေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေျပာတာေတြကို သံေယာဇဥ္ျပတ္ေနတယ္။ အဲ့စိတ္က အသံေတြကို လက္ခံပီး ေပါင္းမေနဘူး။ အသံၾကားတိုင္း လိုက္ၿပီးေတာ့မွ နားေထာင္မေနဘူး။ အသံဆိုေတာ့လဲ မၾကားတဲ ့ အသံေတြကို ျဖတ္စရာမလိုပါဘူး။ အခုပစၥဳပၸန္ၾကားေနတဲ ့ အသံေတြကို ျဖတ္ရမွာ။ အဲ့ဒါေတြ အေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ျပတ္ေအာင္ ျဖတ္၇မယ္။ အသံေတြ ၾကားေန၇တယ္ဆိုတာက ဒါအသံေတြကို သံေယာဇဥ္႐ွိေနတာဘဲ။ ၾကားတယ္လို ့ သိေနရင္ သံေယာဇဥ္ မျပတ္တာဘဲ။ မျပတ္တာကို ျပတ္ေအာင္ျဖတ္၇မယ္။ စိတ္က ဘာဘဲ ညာဘဲ မသိ၇ဘူး။ အဆင္းေတြကို လက္ခံပီး ေပါင္းမေနဘူး။ အဆင္းဆိုလို ့ ကိုယ္မျမင္တဲ ့အဆင္းကို ျဖတ္စရာ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္အာ႐ုံထဲမွာ ေပၚလာတဲ့ အဆင္းေတြကို ျဖတ္ရမွာပါ။ စာလံုးေတြကို လက္ခံပီး ေပါင္းမေနဘူး။ ေရးခ်င္တာေရး ငါစာတတ္တယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ တတ္တဲ ့ ပညာမေနသာဆိုသလို စာျမင္တိုင္း ေလွ်ာက္ဖတ္မေနဘူး။ ေလာကႀကီးက သူမ်ားကို ႐ွင္းေနတာ။ ဟစ္တလာဆိုၿပီး အျပတ္႐ွင္းတာဘဲ ။ ဘင္လာဒင္ဆိုၿပီး အျပတ္႐ွင္းတာဘဲ။ ဘာ…ဘာသာဆို ၿပီးေတာ့မွ ဘာသာေတြကို အျပတ္႐ွင္းတာ။ ဘာလူမ်ိဳးဆိုၿပီး လူမ်ိဳးေတြကို ျပဳတ္ေအာင္ ျဖဳတ္ေနတာ ။ သူမ်ား႐ွိတယ္လို ့ လက္ခံၿပီးသူမ်ားကို အျပဳတ္ျဖဳတ္တယ္။ တရားအလုပ္က ကိုယ့္စိတ္ရဲ ့ သူမ်ား႐ွိတယ္ဆို္တဲ ့အထင္မွားကို အျပတ္ျဖဳတ္တာ။ ကို္ယ့္ရဲ ့စိတ္ကိုဘဲ အျပဳတ္ျဖဳတ္တာ။ ကိုယ့္စိတ္ကို သံေယာဇဥ္ျဖတ္တာ။ စိတ္နဲ ့ တကိုယ္လံုးနဲ ့ ဆံပင္ေတြ၊ သြားေတြ၊ေျခသည္း၊လက္သည္းေတြက လြဲရင္ က်န္တာေတြနဲ ့ အသားေတြနဲ ့အေသြးေတြနဲ ့အေၾကာမွ်င္ေလးေတြနဲ ့ ဆက္သြယ္ ထားသလို ဆက္သြယ္ထားေတာ့ ခႏၶာကိုယ္မွာ တခုခု ျဖစ္တာနဲ ့စိတ္က သိေတာ့တာဘဲ။ လွ်ာနဲ ့စိတ္နဲ ့အဆက္အသြယ္႐ွိေနတယ္။ ေျခေတြ၊ လက္ေတြ၊ ေခါင္းေတြနဲ ့မ်က္စိ၊နား၊ႏွာေခါင္းေတြနဲ ့စိတ္နဲ ့ကအဆက္အသြယ္႐ွိေနတာ။ သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနတယ္။ မခြဲႏိုင္ မခြါရက္ျဖစ္ေနတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ေနတယ္ေပါ့။ အဲ့ဒီအိမ္ေထာင္ေရးကို ကြာ႐ွင္းျပတ္စဲ၇မယ္။ သူဟာနဲ ့သူေနပေလ့ေစ။ မ်က္စိက သူဟာနဲ ့သူေနပေလ့ေစ။ ဆံပင္လိုမိ်ဳး၊ ေျခသည္း၊လက္သည္းေတြလိုဘဲ လက္သည္းၫွပ္လဲ မနာသလိုဘဲ ။ ဘာလုိ ့လဲ ဆိုေတာ့ အဆက္အသြယ္မ႐ွိလို ့။ ကမၻာေပၚမွာ လူေတြအမ်ားႀကီးေသသလိုဘဲ ။ ကိုယ့္မသိတဲ့သူ ေသတာက်ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့ အဆက္အသြယ္မ႐ွိေတာ့ ကိုယ္ကဘာမွ မခံစား၇သလိုဘဲ။ ကုိယ့္ေဆြမ်ိဳးေသတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ ့ အဆက္အသြယ္႐ွိေတာ့ ကိုယ္မွာ ခံစား၇သလိုဘဲ။ လူလူခ်င္းဘဲ အဆက္သြယ္႐ွိတာနဲ ့မ႐ွိတာကြာၿပီး ကိုယ့္မွာ ခံစားခ်က္ျဖစ္တယ္၊ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ ကြာျခားပါတယ္။ အဲ ့လိုဘဲ ကိုယ္႕ရဲ ့ စိတ္ေစတသိတ္၊႐ုပ္၊ ခႏၶာငါးပါးစလံုးကို သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိပါေစ။ မဆက္သြယ္ရဘူး။ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ရမယ္။ ခႏၶာငါးပါးကို မၿငိတြယ္တဲ ့ ခႏၶာငါးပါးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား၇မယ္။ ခႏၶာငါးပါးက ဘာနဲ ့မွ မဆက္သြယ္တဲ ့ခႏၶာငါးပါးျဖစ္၇မယ္။ သြားႏႈုတ္တဲ ့အခါ ထံုေဆးထိုးသလိုေပါ့… အနားမွာ႐ွိတဲ ့ အေၾကာေတြကို ယါယီျဖတ္ေတာက္ထားတဲ ့ အခါက်ေတါ့ သြားႏႈတ္တဲ ့ အခါမွာ နာက်င္ေနေပမဲ ့ စိတ္က မသိေတာ့ဘူး။ ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ အဆက္အသြယ္ျဖတ္ေတာက္ ထားတဲ ့ အခါက်ေတာ့ စိတ္ကမသိေတာ့ နာမွန္းမသိေတာ့ဘူးေပါ့ ။ အဲ့လိုဘဲ ကိုယ္က အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ေနရမယ္။ အဆင္းကို မဖ်က္စီးဘူး။ အသံေတြကို ရပ္တန္ ့ပစ္ဖို ့ မႀကိဳးစားဘူး။ ကိုယ့္ရဲ ့ အသံေတြကို ၿငိတြယ္ေနတဲ ့ သံေယာဇဥ္ကိုသာ ျဖတ္ပါတယ္။ ငါျဖတ္တာမဟုတ္ဘဲနဲ ့ ခႏၶာငါးပါးကျဖတ္၇ပါမယ္။ ျဖတ္႐ံုေလး ျဖတ္ရပါမယ္။ စြန္ ့ လႊတ ္႐ံုေလး စြန္ ့လႊတ္ရပါမယ္။ စြန္ ့လႊတ္တဲ ့ ခႏၶာငါးပါးကိုသာ လက္ခံရပါမယ္။ စိတ္ကို ႐ွိတယ္လို ့ေတာ့ လက္ခံ၇ပါမယ္။ အဲ ့ဒီစိတ္ကို ငါလုပ္ေနတာက ကိုယ္လို သူလိုစိတ္ဘဲ ။ အဲ ့ဒီစိတ္ကို မၿငိတြယ္တဲ ့ စိတ္ေပၚေပါက္လာဖုိ ့ႀကိဳးစား၇မယ္။ လူေတာ့ လူဘဲ … ဘုန္းႀကီး၊ သီလ႐ွင္ေတြလိုေပါ့ ..လူနဲ ့ မေပါင္းဘဲ လူမဟုတ္တဲ ့ ဘုန္းႀကီး၊ သီလ႐ွင္ေတြနဲ ့ အခ်င္းခ်င္းေပါင္းသလိုေပါ့။ အခုကိုယ့္ရဲ ့စိတ္ကလည္း စိတ္.. စိတ္ခ်င္းေပါင္းေနတာ။ ပစၥဳပၸန္စိတ္ကေတာ့ ပစၥဳပၸန္ခႏၶာငါးပါးကေတာ့ ခႏၶာငါးပါးခ်င္းေပါင္းေနတာ။ ခႏၶာငါးပါးနဲ ့ပတ္သက္တာေတြကိုဘဲ… အဆင္းဆိုတာ ႐ုပ္၊ ႐ုပ္ဆိုေတာ့လဲ ခႏၶာငါးပါးနဲ ့ေဆြမ်ိဳးပါဘဲ။ ခံစားတဲ ့၊မွတ္သားတဲ ့၊ ျပဳျပင္တဲ ့ ၊ေစ့ေစာ္တဲ ့ သခၤါ၇က္ခႏၶာဆိုတဲ ့ ေစတသိတ္ေတြ ဒါေတြကို လက္ခံေနတာဟာ ဒါေတြနဲ ့ အဆက္အသြယ္လုပ္ထားတာ။ အဲ့ဒီ အဆက္အသြယ္ေတြကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္၇မယ္။ သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိပေလ့ေစ။ ေ၀ဒနာေတြက သူ ့ဟာနဲ ့ သူ႐ွိပေလ့ေစ။ ျပဳလုပ္မႈေတြက သူ ့ဟာနဲ ့သူ႐ွိပေလ့ေစ။ မွတ္ဥာဏ္ကလည္း သူ ့ဟာနဲ ့ သူမွတ္ေနတာ ကိစၥမ႐ွိဘူး။ ဒါေပမဲ ့ ကိုယ္ကေတာ့ မသိရဘူး။ ကိုယ္က ပူတယ္၊ နာတယ္၊ က်င္တယ္၊ ဒီလို သိေန၇င္ ႀကံ၇ာပါ ျဖစ္ေနဘီ။ ခႏၶာငါးပါးခ်င္း အဆက္အသြယ္ လုပ္ေနဘီ။ ခႏၶာငါးပါးက ခႏၶာငါးပါးကို သံေယာဇဥ္တြယ္ေနဘီ။ လူ.. လူခ်င္း၊ လူနဲ ့ တိ၇ိစၧာန္နဲ ့သံေယာဇဥ္တြယ္သလိုတြယ္ေနဘီ။ ျဖစ္တာလဲ ခႏၶာငါးပါး၊ သိတာလဲ ခႏၶာငါးပါး၊ သိတာလဲ ခႏၶာငါးပါး၊ အဲ ့ဒီ ခႏၶာငါးပါးေတြကို ခႏၶာငါးပါး အခ်င္းခ်င္း သံေယာဇဥ္ၿငိတြယ္ေနတာကို စြန္ ့လႊတ္ရမယ္။ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္၇မယ္။ ကိုယ့္သားသမီး သေဘာမတူသူနဲ ့အိမ္ေထာင္ျပဳလို ့ မိဘက မရမက လိုက္ခြဲသလိုမ်ိဳး .. လူခ်င္းခြဲတာ မဟုတ္ဘူး။ လူႏွစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ထားတဲ ့ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ေတာက္ သလိုမ်ိဳး။ အခုဟာကလည္း ျဖစ္တာေတြကိုလည္း မဖ်က္စီးဘူး။ သိတဲ ့ စိတ္ကိုလည္း မဖ်က္စီးဘူး။ ဒီႏွစ္ခုၾကားထဲက သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ပါတယ္။ သံေယာဇဥ္ကဘာလဲ ဆိုေတာ့ လိုက္သိေနတာဟာ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ။ ဘယ္သူဘယ္ေရာက္ေနတယ္… ဘယ္သူဘာအလုပ္လုပ္တယ္ ဆိုတာက သံေယာဇဥ္႐ွိေနလို ့ ကိုယ္သံေယာဇဥ္မ႐ွိတဲ ့သူကို ကိုယ္မသိတဲ ့သူကို ဘယ္ေရာက္ေနတယ္၊ ဘာျဖစ္ေနတယ္၊ ဘယ္လိုလုပ္သိပါ့မလဲ ။ ကိုယ္သိေနတာေတြက ကိုယ္သံေယာဇဥ္႐ွိေနတာေတြ။ အဲ ့ဒီမျမင္ရတဲ ့ သံေယာဇဥ္ေႏွာင္ႀကိဳးကို ျဖတ္ပါတယ္။ ဘယ္လိုျဖတ္ရမလဲ ဆိုေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ဘူးသာ ႐ြတ္ေနလိုက္။ ဘာမွမဟုတ္တာကို သိတာ။ ဘာဘဲညာဘဲ သိေနရင္ ဒါဟာ တဏွာအသိျဖစ္ေနၿပီ။ ဘာဘဲ ညာဘဲ ဆိုတဲ ့ အသိေတြကို ဆန္ ့ က်င္ေနရင္ ၊ လက္မခံရင္ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္တာဘဲ ။ ျဖတ္ပါမ်ားရင္ ျပတ္ေရာ… မျဖတ္လို ့မျပတ္တာ။ ျဖတ္ရင္ မျပတ္စရာ မ႐ွိဘူး။ အခုဦးဇင္းတို ့စိတ္အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကိုစိတ္မ၀င္စားလို ့ေစတသိတ္အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ႐ုပ္အေၾကာင္းလဲ ႐ုပ္က ဘယ္ႏွစ္ပါး႐ွိတယ္ဆိုတာ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။အဲ ့ဒါေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ စိတ္၀င္စားလို ့သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနရင္လည္း (လူ ့ေလာကႀကီး သံေယာဇဥ္ျဖစ္ေနရင္လည္း ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္လို လုပ္ၿပီးေတာ့မွ ဘယ္လိုျဖစ္သြားတယ္) ပံုျပင္ေတြ စိတ္၀င္စားရင္ ဟိုးေ႐ွးေ႐ွးတုန္းက ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာ လာမွာဘဲ … အဲ ့ဒါေတြကို ၿငိတြယ္ေနလို ့အဲ ့ဒီၿငိတြယ္မႈ သံေယာဇဥ္ကို ျဖတ္ရမယ္။ သိေနရင္ ဒါဟာ သံေယာဇဥ္ အသိဘဲ ။ နာလိုက္တာ ဆိုတာဟာ နာတာႀကီးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္တာ။ ေၾကာက္လိုက္တာ ဆိုတာဟာ ေၾကာက္တာႀကီးကို သံေယာဇဥ္မျပတ္တာ။ ေၾကာက္စရာအာ႐ံုၾကီးကို သံေယာဇဥ္ မျပတ္တာ။ ေၾကာက္တဲ ့စိတ္ကို သံေယာဇဥ္မျပတ္တာ။ လက္မခံနဲ ့… ဘာမွမဟုတ္ဘူးသာ ႐ြတ္ေနလိုက္.. ဒါအလြယ္ဆံုးေျပာလိုက္ရင္ေတာ့ ဘုရားေပါင္းေစခ်င္တာနဲ ့ေပါင္းလိုက္တာ.. မိဘရဲ ့ အလိုဆႏၵကို လိုက္နာတဲ ့အေနနဲ ့ မိဘေပးစားတာနဲ ့ ယူသလို၊ ကိုယ္ႀကိဳက္တာကိုယ္မယူဘဲ ၊ခုဟာလဲ ကိုယ္ေပါင္းခ်င္တဲ့ ဘာဘဲ ညာဘဲ ဆိုတဲ့အသိေတြနဲ ့ မေပါင္းဘဲ ဘုရားေပးစားတာနဲ ့(ဘုရားက ဘာနဲ ့မွ မေပါင္းေစခ်င္ဘူး၊အဲ ့ေတာ့ ဘာနဲ ့မွ မေပါင္္းနဲ ့ေတာ့။ နဂိုေပါင္းေနက် အာ႐ံုေတြကိုေရာ… ကို္ယ့္ရဲ ့စိတ္ကိုေရာ.. ဘာမွမဟုတ္ဘူးသာ သေဘာထားလိုက္.. ဒါဘုရားေပါင္းေစခ်င္တာနဲ ့ေပါင္းပါဘီ။ ကိုယ္ေပါင္းခ်င္ေနတာကို စြန္ ့ပါဘီ။ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့သာ မျပတ္တရစပ္ ႐ြတ္ေနျခင္းအားျဖင့္ ဘုရားအလိုကို လိုက္ေနလိုက္ .. ဒါသခၤါရ တရားမွန္သမွ် ဘုရားက အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊အနတၱလို ့ေျပာတာဘဲ .. အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊အနတၱဆိုတာက ဘာေတြညာေတြမဟုတ္တာကို အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊အနတၱလို ့ ေျပာတာဘဲ ။ ဘာမွမဟုတ္တာကို အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊အနတၱလို ့ေျပာတာဘဲ။ ဘာမွမဟုတ္တာ မ႐ွိတာက နိဗၺာန္။ တကယ္႐ွိတာက နိဗၺာန္။ စိတ္၊ ေစတသိတ္၊ ႐ုပ္က သခၤါရတရား၊ အျဖစ္တရား။ အ႐ွိတရား မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ ျဖစ္ေနတဲ ့တရားမဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္႐ံုသက္သက္ေလး ျဖစ္ေနတဲ ့တရား။ အျဖစ္တရား။ အဲ့ေတာ့ အျဖစ္တရားကို အ႐ွိတရား မလုပ္န ဲ ့။ နာလိုက္တာ.. က်င္လို္က္တာဆိုရင္ သခၤါ၇တရားကို အ႐ွိတရားလုပ္ၿပီ။ ဘုရားေဟာကို ပယ္ၿပီ။ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊အနတၱကို နိစၥ၊ သုခ၊ အတၱလုပ္ၿပီ။ အဲ ့ေတာ့ ဘုရားစကားနားေထာင္ပါ။ ျဖစ္၊ ပ်က္႐ႈ ဆို၇င္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးစကားကို နားေထာင္ၿပီ။ ျဖစ္ပ်က္လို ့သေဘာထားတာက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးထားေစခ်င္တဲ ့သေဘာထား။ အခုဟာက ဘယ္လိုမွ သေဘာမထားနဲ ့။ ျဖစ္ပ်က္ ဆိုရင္ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္ေန၇တာကို ၿငိတြယ္ေနၿပီ။ လူ ့ဘ၀ႀကီး ေမြးလိုက္ေသလိုက္ဘဲ ။ေမြးေန၊ ေသေနရတာကို သေဘာက်ေနတာေပါ့။ အဲ ့ဒါေၾကာင့္ ေမြးေန ့ေတြ က်င္းပေနတာေပါ့။ ေမြးေနရတာကို သေဘာက်ေနတာေပါ့။ ေမြး၊ေသ ႐ွိရင္ ေမြးတာကို သေဘာက်မယ္။ေသေတာ့လဲ ကိုယ့္မိသားစုက လြဲရင္ က်န္တာေတြက (ဘုန္းႀကီးျပန္ေတာင္မွ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ႊင္ပြဲေတြ က်င္းပလို ့၇သလိိုေသတာကို သေဘာက်ေနၿပီ။ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာျဖစ္တာကိုး..) သူမ်ားေသသြားေတာ့ ကိုယ္ဖဲ႐ုိက္လို ့ရတယ္ဆိုတာက ဖဲသမားေတြအတြက္ကေတာ့ ေသတာကို ေပ်ာ္စရာျဖစ္တာကိုး.. ။ ေမြးေန ့ဆို၇င္ေမြးေန၊ ေသေနရတာကို သေဘာက်ေနလို ့.. ေသတယ္ဆိုတာကလည္း ေသတာကို သေဘာက်ေနျပန္ေရာ.. ဒါေၾကာင့္ ဦးဇင္းက ဘာပညတ္မွ မတပ္ရဲေတာ့ဘူး။ တပ္လိုက္ရင္ အဲ ့ဒါေတြကို သြားၿငိမွာစိုးလို ့။ဘာပညတ္မွ မတပ္တာကိုဘဲ ဘာမွမဟုတ္ဘူးလို ့ေျပာပါတယ္။ လူ ့ ေလာကႀကီးမွာ နာ၇ီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္ ့၊ေန ့၊ရက္၊လ၊ ႏွစ္ေတြ အမ်ိဳးမိ်ဳးျဖစ္ၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးပ်က္ေနတာ .. အဲ ့ဒါေတြကို သိေနေတာ ့ျဖစ္ပ်က္ကို သိေနတာ ။ေ၇ာဂါေတ ြ အမ်ိဳးမိ်ဳးျဖစ္ေနတာ။ နံမည္ႀကီးဇာတ္ေကာင္ေတြ အမိ်ဳးမ်ိဳးေပၚေပါက္လာတာေတြ။ ၿပီးေတာ့ အကုန္ေပ်ာက္ကုန္တာဘဲ ။အဲ ့ဒါျဖစ္ပ်က္ဘဲ။ အဲ ့လိုသိေန၇င္ အဲ ့ဒါကို ၿငိေနတာ။ ဦးဇင္းတုိ ့လဲ ၿငိခဲ ့တယ္။ ေသရတာခ်င္းအတူတူ.. ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို နံမည္တစ္လံုးနဲ ့ေသရတာဟာ အသက္႐ွင္ရတာထက္ ျမတ္ေသးတယ္.. ဒါဟာ ျဖစ္ပ်က္ကို သေဘာက်တာပါဘဲ ။ ဒီလို ေသခ်င္ရင္ ဒီလိုေသအံုးမွာဘဲ။ ျဖစ္ပ်က္ဆို၇င္ေတာ ့ၿငိအံုးမွာဘဲ။ အဲ ့ေတာ့ ဘာမွမဟုတ္ဘူး.. ဘာေတြ၊ညာေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ တဏွာက ဘယ္ေခ်ာင္မွ ကပ္စရာမ႐ွိဘူး။ တဏွာဆိုတာ ေရာဂါလိုဘဲ ။ ေသြး႐ွိေတာ့ ေသြးကင္ဆာ၊ ႏွလံုး႐ွိေတာ့ ႏွလံုးေရာဂါ၊ computer ႐ွိေတာ့ virus ဆိုတာေပၚလာတာပါဘဲ ။ တဏွာကေတာ့ ႐ွိရင္ လိုက္ၿပီးေတာ့မွ တြယ္ကပ္ေနမွာဘဲ ။ ေခြး႐ွိေတာ့ ေခြးသန္း၊ ေခြး႐ူးေ၇ာဂါေတြ၊ အိမ္႐ွိေတာ့ အိမ္ေျမွာင္။ ၇ိပ္သာ႐ွိေတာ့ ေယာဂီ႐ွိသလို။ ေယာကၤ်ား႐ွိေတာ့ မိန္းမ႐ွိသလို . ႐ွိတာကို လိုက္ၿပီးေတာ့မွ ၿငိတြယ္မွာဘဲ… ဘာမွမ႐ွိမွ တဏွာ အႏၱ၇ာယ္က ကင္းမယ္။ ဒါေၾကာင့္ဘာမွ မဟုတ္ဘူး။ ဘာကိုမွ လက္မခံခိုင္းဘူး။ ဘာေတြညာေတြ လက္ခံ၇င္ ဘာတဏွာ ညာတဏွာေတြ ျဖစ္ေနၿပီ။ စကားလံုးေတာင္ တဏွာျဖစ္ပါတယ္ဆို… စကားလံုးဆိုတာ တကယ္႐ွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ပ်က္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ၾကားပါမ်ားေတာ့ ျဖစ္ပ်က္မွ တရားျဖစ္ေရာ…. ျဖစ္ပ်က္မဟုတ္ရင္ တရားမဟုတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေရာ.. ဒါဟာ စကားလံုးကို တဏွာျဖစ္တာေပါ့။ ပရမတ္ေတာ့ မေျပာနဲ ့ ။ထာ၀ရဘုရားဆို စကားလံုးဘဲ ႐ွိတာဘဲ .. အဲ့ဒီ စကားလံုးကိုဘဲ တဏွာျဖစ္ေနၿပီ။ အ႐ူးအမူးစြဲလမ္းေနၿပီ။ တဏွာက သိ္ပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။ ဘာမွမ႐ွိရင္.. စကားလံုးဘဲ ႐ွိရင္ စကားလံုးစြဲၿပီ။ အမွန္တရားဆိုတဲ ့စကားလံုး႐ွိေတာ့ အမွန္တရားဆိုတဲ ့စကားလံုးႀကီးစြဲၿပီး အမွန္တရားကို လိုက္႐ွာတယ္။ အခ်စ္စစ္ဆိုတဲ ့စကားလံုးႀကီးစြဲၿပီး အခ်စ္စစ္ကို လိုက္႐ွာတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြ ့ဘူး။ ခ်စ္ခ်င္ေနရင္ ဒီအခ်စ္က မစစ္ဘူး။ လုပ္ယူတဲ ့အခ်စ္က မစစ္ဘူး။ စြန္ ့ယူတဲ ့ေမတၱာကမွ စစ္ပါတယ္။ စစ္တယ္ဆိုတာ ဘ |
|
